De laatste vangstberichten van het seizoen 2016-2017

Sportvisserij Wiesje vangstbarometer


Vrijdag 29 September 2017

Rondvaart in de monding.

Zo had je onze geplande vistocht van 28 september met Zr. Ms. Wiesje ook kunnen noemen.

In de sluis had de muneer van de boot al aangekondigd dat het of goed of “lalala” zou kunnen worden. Daar er ogenschijnlijk echte wedstrijdvissers aan boord waren van de KE HSV de Zeekakkeloebis, voelde de muneer toch enige druk. Resume van de dag we hebben heerlijk gegeten, gedronken ,gesproken, havannas gerookt en op ieder nieuw plekje wat de muneer opzocht 10 minuten tot een kwartier vis gevangen. Het lag niet aan het aas of de muneer, maar aan de regelmatig door de muneer, verfoeide man met de drietand die anders besliste voor ons. Alles is geprobeerd pieren, zagers, gezouten pieren, mesheften, on en bevlekte onderlijnen.

Uiteindelijk kwam eenieder met een maal vis thuis maar daarvoor waren wel veel verplaatsingen voor nodig, dank daarvoor, de Muneer deed zijn stinkende best om ons vis te laten vangen.

Tot de volgende keer Hank.

Gérard



Vrijdag 1 September

De Kwekkies en het boerenkoolmysterie ....

Oke, oke, uw scribent begint misschien wat door te slaan met de meest uitzinnige titels van zijn produkt, maar het leuke is dat het in eerste instantie voor buitenstaanders nietszeggend is en het lijkt zelfs een beetje op de titel van een Suske en Wiske stripboek. Vandaag hebben we sinds lange tijd diepgaande, filosofische gesprekken gevoerd aan boord van de Wiesje. Dit was overigens wel het directe gevolg van het feit dat de Westerscheldegod alle zwembeesten op den duur "on hold" plaatste.

Even kortweg: Hedenochtend na een voorspoedige reis richting het Zeeuwse, toch maar even een jas aangetrokken. 't Was zogezegd "frips aan de bips". Een aantal oude getrouwen stonden samen met ons op de kade te wachten op ons aller "ochtendzonnestraaltje" in zijn wit/blauwe waterbolide. Vroem, richting open water en het begin was zeer voorspoedig. Menig zeebaarsjes was de sjaak en het tempo zat er goed in. Na een tijdje leek het alsof er onderweg ergens op een fluitje werd geblazen en dat alles met schubben in een volledige REMslaap werd gedirigeerd. Voordeel was dat we de hele dag prachtig weer hadden, terwijl we in de verte de bliksemflitsen hun decoratieve schouwspel ten beste gaven.

1 September 2017

Gaandeweg kwamen we er achter dat een aantal vaste bemanningsleden van de Wiesje een gedeelde hobby hadden: de moestuin. En ons aller schipper deelde mede dat zijn eega (die hij overigens aanbidt, lief heeft, vreest en volgaarne op een voetstuk plaatst) al jarenlang vruchteloos probeert om iets te eten uit de grond te toveren. Nadat wij jarenlang tips hebben gegeven over het houden van kippen, vernamen we wel dat dit nu wel voortvarend verliep. Maar groene vingers vielen bij de mufrauw van de muneer van de boot nog niet te ontdekken. Nou, de tips vlogen "ome hankiepankie" (zo wordt hij in de wandelgangen door nicht Iris genoemd) om de oren, maar er gaat eigenlijk niets boven de praktijk. Sterker nog: uw schippert naast god trachtte zijn huisgodin zelfs te slijten voor een meerdaagse cursus "tuineren met inzicht" bij diversen van zijn opvarenden. Dat is nu natuurlijk wel erg drastisch, want de bewuste betrokkene achter het stuurrad heeft een ferme en sturende hand van zijn schatje nodig, toch!?

1 September 2017

Daarom wordt het misschien tijd voor het upgraden van de theoretische kennis van Odetteke: ofwel: heb je nog een ongebruikt boek over moestuinen liggen, geeft het even af in de stuurhut van de Wiesje. Als we dan toch aan het afgeven zijn: speelgoedeendjes zijn ook van harte welkom! De verzameling is al aanzienlijk, maar er kan nog meer bij. Deze twee heb je in ieder geval al weer te pakken, tante Detteke! Kwekkie en Kwekkie dus ......

1 September 2017

Al met al vandaag een heerlijke dag gehad, prettig gezelschap, heerlijk weer, Poseidon die de macht over zijn onderdanen etaleerde en een schippert die een lange werkdag heeft.

1 September 2017

Allemaal bedankt en de groeten uit het allermooiste land van het universum, dat met de rood/wit geblokte vlag dus,

Houdoe,

Puntos



Zaterdag 26 Augustus

Vandaag weer eens een keer met de Wiesje op wrakkentocht. Vanmorgen om 7.15 uur aan boord en gelijk door de sluis in. Omdat het afgaand tij was zat de snelheid er gelijk goed in en na ca 2 uur varen kon het vissen beginnen.

Hier kwamen enkele visjes boven waaronder onze pieterman die dan ook met enige waarschuwing van Hank op kundige wijze onthaakt werden. Na verloop van tijd zijn we naar het tweede wrak verkast ook hier kwamen de vissen weer gewoon naar boven met zelfs een echte SCHAR erbij. Later hebben we ook nog een derde wrak bezocht met hetzelfde verhaal.

Iedereen had zijn visjes gevangen met een leuke visserij. In het kort samengevat. Iedereen had vis (steenbolk, horsmakreel, gulletje, pieterman en schar) ze hadden wel wat groter kunnen zijn. Super mooi weer en een gezellige ploeg vissers, en de verzorging was weer zoals altijd. Wat wel opviel was dat er weinig tot geen bootjes te zien waren met dit mooie weer.

Groeten Henrie



Zaterdag 8 Juli

Afgelopen woensdag 5 juli weer na enige tijd opgestapt met familie voor een dagje bootvissen vanuit Vlissingen. Ook nu weer gekozen voor de altijd uitstekende service van de Wiesje van Hank Perree. "Bootvissen vanuit Vlissingen dan zeg je Wiesje". We hadden vandaag de keuze.. vissen onder de kant of verder de zee op richting de wrakken. Anders omschreven, kort leuk varen, saaaaaaaaai vissen en weer kort leuk varen of de andere keuze, lang saaaaaaaai varen, iets korter en heeeeeeeeeel leuk vissen en weer lang saaaaaaaaaai varen.

Uiteindelijk gekozen voor het laatst. Saai was het allerminst. zowel het varen als het vissen was super. De hele boot heeft vandaag goed gevangen. Allerlei soorten kwamen boven. Hoofdzakelijk leuke gul en steenbolk en hier en daar wat blauwe makreel en horsmakreel. Emmers waren al snel goed gevuld. Ook het natje en het droogje waren door schipper Hank goed verzorgd. All inn concept zoals het hoort.

Dankje Hank voor weer een super dag op het zilte nat. Er gaan er zeker meerdere volgen, ondanks de reisafstand Maastricht-Vlissingen :-)

Stéphan Mommers



Vrijdag 30 Juni

MUN BRIEFKE

Toen ik een aantal jaren geleden het volstrekt waanzinnige idee kreeg om met een charterboot te gaan varen, kwam het in een nog verder verleden genoten marketing-onderwijs wel enigszins van pas.

30 Juni 2017

Mensen vinden de letter A heel leuk. Dat is de beginletter van aandacht. Dat geldt dus in hoge mate ook voor mijn gasten. Want wat is nou leuker dan niet als ‘visvee’ behandeld te worden, maar gewoon met je voornaam aangesproken te worden in plaats van te moeten horen: “Hé jij daar, met die rode jas…!“

Gezien het feit dat die maf aan het stuur een geheugen heeft als een zeef en dat een en ander zich vanaf zijn vierde levensjaar heeft ontwikkeld tot het volledig ontbreken van het vermogen om zich wat dan ook te herinneren, moest daar iets op gevonden worden. De wijze lessen van mijn moeder zaliger, die nog steeds elke dag meevaart in haar fles -maar dat terzijde- kwamen goed van pas. Elk proefwerk, elk examen was de mist ingegaan zonder haar goede tips. “Jongen, als je nou echt niets kunt onthouden dan schrijf je gewoon van elke pagina de 4 belangrijkste woorden op, dan lukt het wel.” En het wonder geschiedde. Met de nodige puberale oprispingen werd er een enigszins acceptabel aantal diploma’s verkregen, waarmee ik vervolgens gin donder heb gedaan…

30 Juni 2017

Ons Moeder kijkt toe vanuit haar vaste positie in d'r fles ...


Als ik ’s ochtends aan boord de matrozen van de dag heb ontvangen, wordt er in het grootste geniep “Mun Briefke” gemaakt. Zo’n klein vierkant post-it plakding waar in de vorm van het achterdek de namen op staan. Dat opschrijven werkt ook wonderwel met namen, want na de koffieronde mag het briefje in de prullenbak en weet ik de rest van de dag de juiste voornamen op te roepen bij alle spul aan dek. Moeders, bedankt! Overigens is het vanzelfsprekend strikt verboden om in de loop van de dag aan dek van visplek te wisselen, want anders raak ik volledig van de leg…

30 Juni 2017

In de regel onmisbaar: Mun Briefke.


Door een of andere bizarre wending van het lot zijn er groepen waarvoor ik Mun Briefke niet nodig heb. Blijkbaar maken deze zo’n diepe indruk dat de namen in een soort van neurologische braille in mijn hersenpan gegraveerd staan.

Zo was ik vorige week zondag gewapend met oordoppen op weg naar Breskens, om daar de volstrekt losgeslagen Vierinnekilo’s op te halen. Ik weet hun namen moeiteloos… Onderweg, volgens het principe dat er elke week wel iets is met zo’n boot, klapte er een v-riem. Gelukkig heb ik dat onderdeel, door schade en schande wijs geworden, samen met de impellers, de brandstoffilters en andere noodzakelijke kwaden, op voorraad aan boord. Iets trager dan normaal bij Breskens naar binnen gesukkeld en daar stond de horde al klaar.

Nog nooit vertoond. Doodstil. Iemand overleden, alle tongen geamputeerd of nog erger? Nee hoor; niets van dat al. Degene die het eerst iets zei moest na afloop van de visdag in het thuishonk “De Welgekende Sneppe” te Wevelgem een tournee generale betalen, zo was de gezamenlijke afspraah. Nadat Stevie de klos was, kwam de technische brigade onder leiding van Andy aan boord en in no time (ze zijn technisch beter onderlegd dan ik) was de v-riem vervangen en onder luid gejoel werden de visspullen die ruim voldoende zijn voor een drieweekse vakantie naar verre oorden ingeladen. Het was warm die dag en ondanks het feit dat ik toch fatsoenlijk voor de mensen zorg, werden er - je weet maar nooit- diverse extra kratten aan boord gehesen. Laat ons zeggen dat er niet alleen frisdrank in zat...

30 Juni 2017

Een kleine versnapering gaat er altijd wel in bij de mannen ...


Nou zijn de Vierinnekilo’s in normale doen al nauwelijks te verstaan; ze praten namelijk een mengelmoes van Kortrijks, Westvlaams en dat dan gelardeerd met een plaatselijk Wevelgems dialect. Vierinnekilo’s die laaiend enthousiast zijn, kunnen volstrekt niet worden verstaan. Mijn Hebreeuws is wat roestig maar ik denk dat een kolonie Joodse vissers die dit heilige taaltje voert nog beter te begrijpen is. Na de nodige spraakverwarringen werd duidelijk dat er een combitocht met gul en makreel werd geambieerd en vol goede moed vertrok Wiesje dus met haar kakelende gevolg richting Schouwenbank voor een snikhete dag op het water.

De Wahoo uit IJmuiden is snel, ons Wiesje niet. Er zijn dagen dat ik de motoren van de Wahoo had willen ruilen voor de motoren van Wiesje. Dit is er één van. Als een kolonie verwilderde horzels komt iedereen zijn verhaal doen over allerhande vispartijen sinds de laatste keer dat ik ze heb gezien. Flarden van de verhalen begrijp ik en sociaal wenselijk knik ik op de goede gok en glimlach vriendelijk. Ja en nee en ooooh wordt te pas en te onpas in deze conversaties losgelaten. En dan duurt dus 2,5 uur naar het eerste wrak best (overigens plezierig) lang.

Op zo’n (voor Wiesje) verre trip maak ik me bij ‘normale’ opstappers wel eens een beetje zorgen of er überhaupt wel vis op dat uitverkozen wrak zit. Niet bij de Vierinnekilo’s. Natuurlijk hoop ik dat ze vis vangen, maar uiteindelijk maakt dat werkelijk geen bal uit. Ze vinden alles leuk, kakelen heel de dag, zingen, lachen en maken van de boot bij tijd en wijle een soort drijvende disco. Als er ook andere boten op een wrakje driften, krijg ik zo heel af en toe wel eens een piepklein beetje vervangende schaamte. Wat moeten die arme andere vissers denken van dit zooitje losgeslagen ongeregeld?

30 Juni 2017
30 Juni 2017

Er zat vis op de wrakken ...


Die dag had ik pech. Er zat namelijk vis op die wrakken. Niet allemaal beren, maar we genoten een zeer amusante visserij op zomergul, makreel, horsmakreel en steenbolken, met zo nu en dan een poontje en zo tussendoor. Als de Vierinnekilo’s enthousiast zijn, is het gepeupel met de nodige gebruiksaanwijzing nog enigszins te hanteren, edoch als de Vierinnekilo’s vis vangen, worden ze zo verschrikkelijk wild dat er werkelijk geen land mee te bezeilen is. Gelukkig is mijn grote vriend Philippe ook onderdeel van de horde. Hij is de rust zelve en als ik die drukke toestand beu ben, ga ik gewoon even naast Philippe staan om wat bij te komen. Het is me een volslagen raadsel hoe Philippe zich bij deze visclub weet te handhaven.

Vooral als er door de goegemeente wordt ontdekt dat je met een beaasde vijfhaaks verenpaternoster wel vijf zeebeesten tegelijk kunt vangen, gaan alle remmen los. Driftig wordt er in de ruimschoots aanwezige kisten gerommeld om extra verenpaternosters tevoorschijn te toveren om daarmee het heilige wrak te lijf te gaan. Ons moeder zou van schrik van haar wolk daarboven in de hemel afdonderen als ze zag met wat voor een canaille haar zoon nu weer de zee op was getrokken.

30 Juni 2017

Ingesmeerde ruggen met bedenkelijke afbeeldingen erop ...


Dat moge blijken uit een kort vaartje van het ene wrak naar het andere. Ingesmeerde ruggen met bedenkelijke afbeeldingen erop worden moeiteloos gevolgd door een wandelend reclamebord voor Jupiler. Waar de losgelaten etiketten al niet goed voor zijn…

De hitte bracht ook geluk vandaag. Volstrekt windstil en 28 graden op zee. Het blakerde gewoon. Leider Franky kreeg het gutsende zweet met moeite van zijn gezicht verwijderd. Ondanks de belofte er een extra lange dag van te maken, stortte de goegemeente om circa half vijf en masse in. Normale mensen zijn om half drie al volledig afgeserveerd met deze hitte én een goede visserij, maar deze - het lijkt wel of ze vol met speed zitten- 21ste-eeuwse uitvoering van The Barbarian Hurd redt het wonderwel twee uur langer…

Overigens kent de muneer van de boot ook daarvoor een truc. Als laatste wrak doen we een heel gemenelijk obstakel aan. Aftrekken van lijnen is daar zo goed als gegarandeerd en na een drift of drie worden de hengels - zonder onderlijnen, want die zijn beneden- rustigjes opgeborgen. Overigens het enige rustige moment, want als ze na een half uurtje bijgekomen zijn van alle belevenissen van vandaag begint het circus dat Vierinnekilo’s heet op de terugweg weer gewoon te doen waar ze verschrikkelijk goed in zijn: kakelen, lachen, zingen en volledig uit hun pan gaan.

30 Juni 2017
30 Juni 2017

De mannen hebben het weer ‘naar ’t zin gehad’ ...


Na een rumoerige terugvaart ben ik wel een beetje blij als de festivalcommissie weer veilig aan wal staat en ik moederziel alleen op weg ben van Breskens naar Vlissingen. De oordoppen ondertussen uit en slechts het geronk van de (langzame) motoren. Mijmerend dat de mannen echt gek zijn, ontzettend vriendelijk, zeer behulpzaam en dat ik ze nooit zou willen missen.

Als ik tenslotte in thuishaven Vlissingen weer aan de steiger lig, de boel opruim en weer in de auto stap weet ik één ding zeker:
Ik heb Mun Briefke niet nodig gehad vandaag ...

Zo, dat was het weer. Tot de volgende.

Hank Perrée



Maandag 19 juni

Gister onder werkelijk erbarmelijke weersomstandigheden (zon, zon en nog eens zon)aangemonsterd op Wiesje.

Op de kade bij de sluis stond een groep van 22 man en 1 vrouw te trappelen van ongeduld. Nadat de Munneer van de Wiesje alles over de boot van Arian (Limanda) en Wiesje had verdeeld, gingen we sluis in.

In de sluis probeerde de munneer van de boort uit te leggen wat er te verwachten viel. Eigenlijk kon deze speech van de munneer die echt 9.30 minuten duurde beter samengevat worden in “we zien het wel”. Na goed insmeren en handen wassen ploften na een uurtje varen snel de loodjes al dan niet vakkundig in het water. De vangst was niet bovenmatig maar eenieder ving een visje (aantallen noemen we op verzoek van de munneer niet, het was al erg genoeg dat iemand bananen bij had) tongen variërend van formaat dasspeld tot hele mooie flappers, wat wijting, horsmakreel en een verdwaalde bot.

Ook de keigoede zinvolle gesprekken over bijna verdrinkende kabouters en druivenplukkers in Tibet maakten zoals gebruikelijk de dag weer compleet. De munneer zorgde ervoor dat eenieder voldoende vocht tot zich nam en als klap op de vuurpijl had hij nog een vissige verrassing voor de liefhebbers uitgedeeld door een wel heel charmante dame. Al met al een heel geslaagde dag.

Gerard



Zondag 28 Mei

Nogmaals met Dreischor met de Wiesje op pad.

Woensdagavond nog eens met de ledengroep van Dreischor aangemonsterd bij Hank Peree van de Wiesje.

Tegen half zes ware we op de parking en daar kwamen we de overdag-groep tegen. Die hadden een mooie visdag gehad en hadden het over veel scharren, wijtingen, botten, baarsjes en baarzen, gulletjes, tongen en een haaitje.

Tegen zessen waren we door de sluis en waren we met 11 man, stijf van de adrenaline, op weg naar de rijke visgronden in de monding van de Westerschelde. Gelijk bij de eerste worp al een dubbeldraai voor mij bestaande uit een schar en een wijting. Ook bij de andere deelnemers kwam er al vis aan dek. Alleen bij Aad wilde het nog niet lukken, hij viste als enige met wapperlijnen en dat bleek niet de juiste keuze.

De overige vissers waren content met de vangerij, maar Hank niet. Dus na een bakkie koffie en een uurtje vissen werd het anker gelicht en werd er al verkast naar een andere stek. Op de nieuwe stek was de vangerij hetzelfde maar kwam intussen de kentering erin. Aad had intussen ook een nieuwe onderlijn gevonden en wist zijn scharren nu met drie tegelijk te vangen.

Tijdens de kentering bleef de vis actief en bleven we scharren vangen. Met het nieuwe tij kwam ook de schemering en werd de vangt wat minder en hadden we ook draaien zonder vis. We hadden het goed naar het zin, goed weer, goede catering, vollop vis, sterke verhalen en moppen tappen wat wil je nog meer? Nou we wilden ook ander soorten van schar, schar en nog veel meer schar met een enkele wijting.

Net na elf uur kwam de eerste en enige tong aan boord, dus was de eer gered. Rond middernacht kwam er helaas een einde aan deze mooie visdag. Ik had in totaal 30 scharren in de emmer en was dik tevreden, maar Erik kwam tot 73 stuks vis in de emmer. en dat allemaal in bruto 5 uur vis/vaartijd en dan met een hengel gevist. Na een korte nachtrust de andere morgen weer op pad voor een kantwedstrijd bij de mannen en vrouwen van de Oosterscheldervissers te st Maartensdijk.

Niek Romijn HSV Dreischor



Vrijdag 28 April

HIEPERDEPIEP .....

Uit turf, jenever en achterdocht, zijn bij nacht en ontij, de Drenthen gewrocht ...

Maar mijn gast van vandaag is in een vorig leven zeker een Brabander geweest; het is dus gewoon een oude ziel in een nieuwe (verkeerde) jas. Ofwel: eigenlijk is hij gewoon een Brabander! Willem bereikt binnenkort de respectabele leeftijd van 65 jaar en wat moet je zo'n man toch voor een cadeautje geven? Hij heeft alles al: een leuke vrouw, brave kinders en schatten van kleinkinders; wat kan die kerel zich nog meer wensen? Toch was het eigenlijk snel verzonnen, de Willem zou "een dagje Wiesje" van de Puntos als presentje krijgen. Oma Wanda werd in het complot betrokken en Willem werd in het ongewisse gelaten, des te leuker de verrassing.

De dag vooraf kwam men vanuit het noorden naar het immer warme, gezellige land van de rood-witte blokjes gereden en laat dat nu toevallig toch de jaarlijkse koningsdag-feesten met zich meebrengen. Willem houdt namelijk ook erg van rommelmarkten en dat soort dingen, het stadspark stond er vol mee. Natuurlijk moesten we via ViaVia (voor de ingewijden welbekend) en we hebben in "Punt's place" nog een maaltijd soldaat gemaakt. Echte brabantse asperges, de beste die er zijn. Daarna hebben we ons feestvarken in spe maar op tijd naar zijn tijdelijk mansarde gedirigeerd, alwaar hij al rap door Klaas Vaak werd ontvoerd ...

28 April 2017

De volgende ochtend op tijd onze Willem uit zijn (inmiddels dampende) stapel dekens gejaagd; om en tante Lien nog ff separaat een kusje geven en rap de puntomobiel in gesprongen. Gekookt eitje, bammetje, eierkoekje naar binnen gesloeberd tijdens de reis en nog flink getoeterd bij de Zeeuwse grens (die ligt voor ons ergens bij het gebouw van Philip Morris). We waren dus mooi op tijd op de plaats van bestemming, de spullen waren in orde, de weersvooruitzichten prima en ons alles Hankmensch kon zich schijnbaar ook losrukken uit zijn echtelijke sponde bij de u welbekende tante Detteke. Het blauw witte vlaggenschip kwam in ieder geval mooi op tijd de bocht uit knallen .Daarna volgt het ritueel van het aanmonsteren, kennismaken met de overige galeislaven, door de sluis heen en de vaart naar tocht naar de met vis overladen Schelde .......

Onze en de aan u welbekende schipper naast god, werd op de gebruikelijke wijze voorzien van zijn orale genotsmiddel en hij was bovendien nog zo brutaal geweest om de vrouwelijke Punto op koningsdag naar de aspergeboer te dirigeren. Vrouw Punto kon natuurlijk weer geen "neen" zeggen en is door weer en wind, dwars door de polder gelopen om het verzoek in te willigen. T'is dat tante Detteke zo'n lieveke is!??. Gelukkig mochten wij haar bevallige verschijning 's morgens nog aanschouwen, ze kwam een kilo of 80 zeepieren brengen of zo iets .....

Het weer was prima, het gezelschap bestond (wederom) uit de bloemen der natie en onze Willem genoot met volle teugen. Uw scribent had een gemakkelijke dag, iedere keer als er een hengeltop werd bevangen door een zenuwachtig aandoende trilling werd Willem vriendelijk verzocht om zijn werk te doen. Het daaruit volgend voordeel was dat de vis gedurende de dag werd gekuist, hetgeen uiteindelijk resulteerde in een rustige retourvaart in de middaguren. Verder bestond de bemanning uit onder andere een aantal roemruchte nazaten van Ambiorix, waarvan er al enkelen bij uw verslaggever bekend waren.

Nu was onze Willem niet de enige die een vistrip kreeg aangeboden vanwege zijn 65ste verjaardag. Daar was dan ook nog Utrechtse Cor. Vergezeld door zijn 3 zonen; bomen van kerels, een soort "Uteregse woudreuzen". Ook hun koelbox zat op het eind van de dag goed vol.Neen, over de vangst viel er niet te klagen!

28 April 2017

Verder heerlijk weer gehad, soms een beetje hobbelig zeetje, met grote regelmaat tripletten schar en jawel .... ik had geluk, er was iemand die zijn broodje worst niet wilde hebben. Hehehehe, die heb ik het liefst....mjammie??

Al met al een mooie dag en we reden 's avonds met een rood gezicht naar huis, en onze ongeschoren schipper zal al wel op de bank liggen met Guus(je). O ja, inmiddels hebben we begrepen dat het Brabantse witte goud goed naar binnen gleed, dat het u moge bekomen.

Tot de volgende keer,

Houdoe,

Punto



Woensdag 26 April

JIPPIE! DE ZOMER KOMT ERAAN ...

Als bovenstaande kreet in de Zeehengelsport te vinden is, komt dat meestal als voorbode van de tijd dat wintervis gaat en zomervis komt. Want hoe leuk de visserij in de koude maanden ook kan zijn, je staat aan dek nu eenmaal lekkerder in korte broek en T-shirt, dan als Michelinmannetje in al dan niet gecertificeerd drijfpak. En daarbij is er dan ook nog eens sprake van een zeer gevarieerde visserij en kun je van alles en nog wat vangen. Schar, bot, tong, wijting, een baarsje, geep, makreel, gevlekte gladde haai en met wat geluk op de wrakjes wat zomergul, een pollakje en steenbolk. Er komt dus wérkelijk weer een leuke tijd aan.

26 April 2017

Toch heb ik altijd totaal andere associaties met de term ‘zomervisserij’. Wordt het dek van ons aller Wies het grootste gedeelte van het jaar bevolkt door in berenpakken gestoken kerels, na rokjesdag komt er met regelmaat vissersgespuis van een heel andere orde aan boord. De madammekes. Hoewel thuis de allermooiste en vooral allerliefste vrouw van de wereld rond loopt te kachelen, is het zo dat ik mijn ogen ook niet in mijn zak heb zitten en verheug me daarom erg op de zomerperiode met de daarbij behorende temperaturen. Die combinatie trekt namelijk vrouwen aan.

26 April 2017

Ook op een koude winterdag heeft de aanwezigheid van enkele vissende dames aan boord een hartverwarmende uitwerking op het gemoed van de schipper.


Mannen zijn eigenwijs. Als het schip ’s ochtends de sluis verlaat, is vrijwel zonder uitzondering de eerste vraag aan de Schipper van Dienst: “hoe zwaar moet het lood zijn?”. Na het antwoord dat dit met name afhankelijk is van de hoofdlijn, wordt er wat meewarig mijn kant uit gekeken. Het ontgaat het gros van de nieuwsgierige vragenstellers namelijk totaal dat je met 15/00 Dyneema veel lichter kunt vissen dan met 50/00 klassiek nylon. Na enige uitleg en het op-en neer gedrentel naar de hengel waarna de lijndikte nauwkeurig wordt geschat, komt mijnerzijds het welgemeende advies.

Een nóg belangrijker aanbeveling dan het gewicht van het lood is echter dat het meestal (niet altijd!) beter lukt vis te vangen met onderlijnen met al dan niet verzwaarde stalen afhouders dan met van die nylon bezemdraadafhouders. Tijdens het volledig gratis verstrekken van dergelijke goede raad kun je, als je over telepatische gaven zou beschikken, bijna in de hersenpan van het visschersmens lezen: “Pffff, ik weet hoe zwaar het lood moet zijn en met welke onderlijn ik vis, bepaal ik zelf heus wel…”

Nadat om een uur of tien (sommigen rekken het tot 11.00 uur) uiteindelijk de bezemdraadafhouders zijn verwisseld voor ijzerdraad omdat de buurman al ruim twee keer zoveel vis in zijn emmer heeft liggen, keert de rust weder op het altijd gezellige Wiesje-dek. Tot zover de heren.

26 April 2017

Vrouwen luisteren. Een enkele keer té goed!


Vrouwen luisteren. Deze begeerlijke schepsels zijn vaak niet gehinderd door enige viservaring , hebben geen enkel vooroordeel en denken : “Die vent die dat stuur in zijn handen heeft zal het wel weten.” Dat brengt mij dus om te beginnen al in de hoogst prestigieuze positie van Schipper naast God… Vaak hebben onze damesgasten een leenhengel nodig en da’s mooi. Dan moet je ze namelijk helpen. En dat vind ik helemaal geweldig. Pieren eraan leren doen, in leren gooien, LIJN GEVEN en natuurlijk blijft de schippert in de buurt om de broodnodige aanwijzingen te geven.

Als de aanwezige heren beginnen te mokkepokken dat ze nou ook wel eens geholpen willen worden of waar de koffie blijft, weet ik dat ik blijkbaar iets te lang in de buurt ben geweest om een zalig naar parfum ruikende en van mooi gelakte nagels voorziene deerne te assisteren.

Nou help ik ze niet alleen omdat ze zalig ruiken. De loop van de tijd heeft geleerd dat ze soms echt hééééél goed luisteren. Een beetje te goed soms. Achterop zittend kun je zonder de andere vissers in de weg te zitten zo veel lijn geven als je wil. De stroom trekt de lijn vanzelf van de spoel. Een niet geheel correct en volledig door de schippert geïnstrueerde dame was op een gegeven moment zo verschrikkelijk lang aan het indraaien, dat ik maar eens een kijkje ging nemen. Sinds die tijd zorg ik ervoor dat de lijn aan het einde wel vast zit met een knoopje aan de molenspoel…

26 April 2017

Vrouwen zijn ook meer van de actie ...


De allerbeste luisteraarster maakte het al hélemaal bont. Nog volledig verspeend van enige instructie deed ze na het commando “Gooi maar in jongens!” exact wat er gezegd werd. Hengel (een leenhengel ook nog; nondeju), molen en onderlijn beaasd met pieren gingen linea recta overboord. Mijn inschattingsvermogen om éérst te instrueren en daarna dingen te gaan roepen, wordt met de dag beter, zullen we maar zeggen.

Vrouwen zijn ook meer van de actie. Kun je de heren in zijn algemeenheid prima bezig houden met de relaxte ankervisserij, de dames willen meer leven in de brouwerij. Liggen we in de zomer in het Steendiep te vissen op haai, dan spreekt dat natuurlijk tot de verbeelding, zeker als er leuk wat haaitjes aan boord komen. Duiken er echter in de buurt (of op de terugweg) meeuwen, dan doe je ze geen groter plezier om even een stopje te maken om de rookton te vullen. Het fanatisme druipt er dan vanaf en de ’s ochtends nog lekker ruikende en van smetteloos witte kleding voorziene beauty’s veranderen spoorslags in met bloed en makrelenschubben besmeurde vraatzuchtige makrelenhijsers. Mooi om te zien.

Zeeziekte daarentegen is vette pech. Als Wiesje met een groep opstappers vaart en er wordt iemand katterig, dan is dat jammer. Voor dat ene groene en kreunende personage dan. Tegen de tijd dat men 500 euro wil gaan betalen om naar de kant te gaan, gooi ik nog wel eens een balletje op bij de andere matrozen, maar zeker als er goed gevangen wordt is het echter doorgaans een kwestie van: “Helaas pindakaas.” Uitzitten die handel. Als er zich echter één of liefst meer Miss Universjes aan boord bevinden, is dat een geheel ander verhaal. ’s Ochtends wordt er (voor de sluis)tegen wil en dank een zeeziektepil ingefrot. Dat zijn van die Belgische. Die krengen kosten een euro per stuk maar dan heb je ook wat. Het zou toch zonde zijn om eerder naar huis te moeten…

Mocht Neptunus in een uiterste horrorpoging toch toeslaan en het beeldschone maar enigszins ontstelde matroosje wit en vervolgens voorzichtig groen begint te zien, dan gelden er andere regels. “Bij Westkapelle zit vast ook vis, en daar is het wat rustiger.” Of “Zullen we proberen in het oppertje nog een tongetje te vangen, jullie hebben toch al genoeg schar nietwaar?” Kortom: alle trukendozen worden uit de kast getrokken om toch maar tot het geplande vertrek van 16.00 uur van deze godsgeschenken te genieten.

26 April 2017

Van die bevallige deernkes die het aanwezige manvolk het snot voor de ogen vissen ...


En zo langzamerhand valt er bij dit alles toch iets ontzettend op: de dames komen in de zomer, zien het vaak als een eenmalige uitstap, maar keren bijna zonder uitzondering voor een tweede of zelfs derde keer terug. Alhoewel het grootste gedeelte van het feminiene geslacht voldoen aan de hierboven aangehaalde beschrijving, zitten er ook echte diehards tussen die zonder enige twijfel en met het grootste gemak de zichzelf superieur achtende mannen naar de kroon steken. Juist ook dát is dan steeds weer prachtig om te zien én te horen. Van die échte vissters die hun echtgenoot het snot voor de ogen vissen. Vooral wanneer de goedbedoelde maar totaal niet noodzakelijke assistentiepogingen overgaan in niets verhullende bewondering. Prachtig om mee te maken.

Deze dagen met mooi vrouwvolk laten me ook kennis maken met de onfeilbare intuïtie die vrouwen eigen is. Dat gebeurt als ik gewapend met de lege kratjes ’s avonds in ons nederig stulpje binnen kom hobbelen met een wat zweverige blik in mijn ogen. Hoe ze het aanvoelen, die meiden, weet ik niet, maar zelfs als ik niets op facebook heb gezet, kijkt ons Odetteke me al aan. “Ik zie het al; Alissa was zeker weer aan boord….”

26 April 2017

Loyaliteitsvraagstuk. Want zeg nou zelf: zie je nou liever Herman in vol ornaat, Jack en Hans in zeeroverskostuum of Alissa die achterop de bank in het zonnetje zit?


Weer gesnapt. Maar zeg nou zelf: zie je nou liever Herman in vol ornaat, Jack en Hans in zeeroverskostuum of Alissa die achterop de bank in het zonnetje zit?
Het leven van een charterbootmuneer gaat niet over rozen, met doornen is zijn pad bezaaid…

Zo, dat was het weer. Tot de volgende.

Hank Perrée



Donderdag 20 April

Dreischarren op de Wiesje

Donderdag met een groepje gelijkgestemde Dreischorse leden en introducees een visdagje gedaan met de Wiesje op de Westerschelde gedaan. Voorgaande jaren gingen onze bootvisdagen/avonden naar de Grevelingen of de Oosterschelde maar door de erbarmelijk slechte vangsten kwamen we daar meestal met sombere gezichten van boord af en werd er daarna nog lang gemopperd op de wedstrijdleiding. Dus deze keer totaal ander scenario gepland, op een doordeweekse dag, op een kleinere boot, op diep stromend water en zwaardere visserij. Er waren zelfs deelnemers die geen eigen materiaal meegenomen hadden omdat ze deze visserij niet machtig waren!

Ingescheept met in totaal 11 vissers en rond acht uur met Hank de grote plas op. Eerst een stukje varen en daarna ging net voor de kentering het anker neer voor de kust van Walcheren op een ondiepte met een meter of zes onder de kiel. De meesten gingen aan de gang met een hengel met zwaar ankerlood en metalen (verzwaarde) afhouders. Hank had nog gemeld dat we enig geduld moesten houden omdat de vangerij pas met de stroming op gang zou komen. Dat klopte de eerste halen waren slechts met een enkele vis of visloos.

Toen de stroom er eenmaal inkwam kwamen er doubletten en tripletten aan boord van mooie scharren. We kregen eigenlijk het idee dat de ondiepte niet bestond uit een zandbank maar uit opeengestapelde scharren, wat een vis zat daar, gewoon bizar! De stroming bleek nog mee te vallen, ik kon 175 gram met vaste dikke ankers met dik nylon aardig op de plek houden. Standaard klapankers van 225 gram gingen wel aan de wandel. Aan het eind van de ochtend en met het uitblijven van sterke stroming toch maar een tweede hengel opgetuigd, en deze in tegenstelling tot het advies van Hank botweg voorzien van bezemafhouders met spiegeltjes en kralen. Dat maakte geen enkel verschil ook hierop kwamen tripletten en doubletten binnen.

Aan het begin van de middag maar eens verkast naar een stek voor de kust van Cadzand in de hoop nog andere vissoorten te vangen. Hier bestond de vangst uit kleine wijtingen, wat scharren en een paar botten. Na een uurtje weer doorgestoomd naar omgeving Breskens. Hier was de vangst wat gevarieerder en kwamen er weer scharren en wijtingen aan boord. Ook een paar kleine gulletjes en een scholletje kwamen er aan dek. Hier was het wat dieper en liep er meer stroming maar ook hier kon ik de vaste 175 grams ankerlooien op hun plek houden.

Tegen vier uur ging het anker voor de laatste keer omhoog en stoomden we terug naar Vlissingen. In totaal had ik 50 scharren en 5 wijtingen in de emmer en daarbij nog zeker eenzelfde hoeveelheid netjes gehaakte scharren had geretourneerd. Diegenen die met een hengel gevist hadden hadden ook zeker 50 vissen per persoon gevangen. Deze keer kwamen er alleen blije en roodverbrande koppen van boord af met allemaal een mooi bakzooitje vis. Intussen hebben we al een vervolgsessie geboekt bij Hank, over een maand doen we het nog een keer maar dan in de avond.

Nogmaals een compliment aan Hank, prima schipper, prima catering, prima aasvoorziening kortom een TOPDAG.

Een tevreden wedstrijdleider van HSV Dreischor Niek Romijn



Donderdag 20 April

Hallo allemaal,

Donderdag 20-04-2017 De dag begon vroeg om weer aan een nieuw visavontuur te gaan beginnen. Ik was door Niek Romijn uitgenodigd om samen met een stuk of wat leden van HSV Dreischor met Wiesje ( ja schipper Hank Perree) mee te gaan. Nou dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Om 05:30 mijn bed uit om 3 kwartier later de auto in te pakken en op naar Vlissingen te tuffen. Dat dit op zich al een avontuur kon worden bleek aan Harry die achter aan de groep van Dreischor rijdend net even voor een verkeerslicht moest wachten en daardoor niet ... Nou ja, Niek heeft hem op tijd gevonden om aan de andere kant van de sluis alsnog op te stappen en gezellig mee te gaan.

Een klein uurtje varen en toen de hengels in gegooid en rustig afwachten wat er ging komen. Hank had al gezegd dat het even rustig zou blijven, maar binnen 5 minuten was het KOFFIETIJD en ja hoor een halfuurtje later had we koffie met een gevulde koek. Nu ben ik niet zo van de gevulde koeken, doet mij een beetje aan kanibalisme denken , hahahaha! Langzaam kwamen de vangsten op gang, maar jammer genoeg nog een hoop vissen die IK te klein vond. Nu staat mijn minimum maat voor schar op 25 cm dus ging er een hoop vis terug. Niek stond rechts van mij een aardig eindje weg te smijten, zodat ik ruimte had om ook uptide in te gooien ( af en toe wel over zijn lijnen heen, maar ervaren vissers lossen dit heel gemakkelijk op.) en Jan-Willem links van mij verkoos om “onder het kantje” te gaan vissen. Het maakte niet veel uit, alhoewel die Niek Romijn altijd zo allemensen veel vis binnen moet slepen.

Heerlijk in de luwte en in het zonnetje, terwijl ze aan de andere kant een lichtelijk aan het blauwbekken waren, zo in de eerste uurtjes. Over het algemeen kwam er schar over de reling, een paar knijters van wijtingen en ja hoor een paar gulletjes. Helaas waren deze wat aan de kleine kant, maar wie weet hebben ze hun grote broers of liever zussen ook mee genomen. Om ongeveer 13.30 uur een stukje verkast om te zien of we wat grove wijting konden vangen, maar hoe we ook aanbelden, ze waren niet thuis. Dus nog maar eens verkassen (kon ons niet meer bommen, want we hadden toch al genoeg vis) en daarna terug naar de haven. Iets voor 5 uur stonden we weer op de vaste wal, nog even na praten, afscheid nemen en ieder zijns weeg met al dan niet opgeboste hengels, maar in eider geval een redelijk gevulde emmer met vis. Van Hank hebben we zoals gebruikelijk weer de goede zorgen ontvangen van de gebruikelijke koffie, chocolade (met of zonder) broodje warme worst (en toen hij mij vroeg wat ik op mijn warme worst wilde hebben kon hij mij niet leveren wat ik hem vroeg) soep met broodje en fris. Dus al met al, weer een goed verzorgde dag, met leuke mensen aan boord en goed weer en dat geeft enkel maar plezier in het vissen.

Niek bedankt voor de uitnodiging. De leden van HSV Dreischor bedankt voor het leuke gezelschap en Hank bedankt voor de goede stek, de lachertjes tussendoor, je altijd uitstekende humeur en de picobello verzorging. Oh ja de 2e foto toont Hank die het formaat aangeeft van de GUL die gevangen is. Zo kennen we hem weer, altijd enthousiast!

Jongens allemaal tot een volgend keer.

Jan Romeijn – Lid HSV de Krabbe, Burgh-Haamstede



Woensdag 19 April

Tijdig een viertal plekken geboekt bij de munneer van de boot om wat scharren te gaan vangen. Daar diezelfde munneer administratief zonder zijn Odette soms wel eens iets mist, bijvoorbeeld een doos sigaren of een telmachine, monsterden we uiteindelijk met een twaalftal makke schapen aan op Zr. Majesteit Wiesje.

De munneer was op tijd van huis gegaan na alles gecheckt te hebben, worst check, soep check, aas check, koffie check sigarenkistje check. Na allemaal een plaats te hebben gevonden aan boord door de sluis naar buiten. Na ongeveer 0,03 miliseconde buiten de sluis te varen constateerde de munneer dat de sigarenkist aanwezig was maar dan wel zonder vulling, ja en dan ben je met 12 man letterlijk en figuurlijk de “SIGAAR” een hele dag.

Maar goed we gingen vissen, de munneer wilde op een nieuw plekje proberen om te trachten daar wellicht ook een scharretje te verschalken. Hij drukte ons nog wel op het hart niet meer over sigaren te praten. Op plek 1 vingen we gewoon goed schar, het weer was goed de zon scheen geen last van rook aan boord voor ons prima, een goed gesprek aan boord over wat er al niet te vangen zou zijn, goede gesprekken over wat voor kwaliteit sigaren er op de wereldbol zijn. Na een klein verkasje richting de “scharrenstapelplek” gingen de goede vangst gewoon lekker door. De munneer van de boot werd wel met de minuut chagerijniger omdat er her en der niet over vis maar gedroogd apehaar werd gepraat.

Op de terugweg kwam Arian van de Limanda gelukkig een sigaartje afgeven werd het toch nog gezellig. Wederom een topdag met veel vis in de monding van de Westerschelde. Tip voor de a.s. opstappers neem een doosje sigaren mee maakt de dag veel leuker. Hank tot de volgende keer VRIEND.

Gérard van de Watering



Zaterdag 8 April 2017

Twee tot drie keer per jaar organiseer ik een vistochtje op de Westerschelde.

Een mailtje naar een aantal bekende gestuurd en er werd heel positief op gereageerd. Er kwamen ruim voldoende positieve antwoorden binnen dat ik al snel meer dan 20 enthousiaste deelnemers kon noteren. Dus een berichtje naar Hank, schipper van de bekende Westerschelde prinses Wiesje, en Hank regelde binnen no time een tweede boot namelijk de Limanda met schipper Arian aan het roer. Dus dat was in ieder geval geregeld voor de 7e april.

De vangstberichten van de dagen ervoor waren veelbelovend evenals de weersverwachting. Ervaring leert ondertussen dat alle verwachtingen tot op de laatste dag nog drastisch kunnen veranderen, maar dat was deze keer gelukkig niet het geval. Een beetje fris in de ochtend stonden maar liefst 22 vissers te trappelen om aan boord te gaan. Na de sluispassage rustig opgestoomd naar een geschikte plaats en de schippers hadden besloten te kiezen voor het gebied genaamd de Walvisstaart. Een uurtje varen vanuit de sluis. Anker uit en kort daarna gingen de eerste lijntjes naar de bodem. Het duurde niet lang voordat de eerste vis naar de oppervlakte kwam.

Zelf maakte ik deel uit van de Limanda en in korte tijd, terwijl schipper Arian was het koffie met koek rondje aan het uitdelen was, begonnen diverse hengeltoppen te rammelen. Leuke schar, de meeste tussen de 25 en 30 cm, was de hoofdmoot en zou de meest gevangen vis van de dag worden. Af en toe zat er een verdwaalde bot tussen en ook wijting wist de haken, of liever gezegd de pieren te vinden.

Zo ging dat de hele tijd maar door. Arian verwachte dat na de kentering van het tij de vangsten sterk zouden afnemen, maar dat bleek niet het geval te zijn. Voor die tijd hadden we wel even besproken om dan elders ons geluk te beproeven, maar dat was dus niet nodig. Lekker blijven vissen en dan voorzien worden van een chocomelleke met een "raar" smaakje, een prima broodje worst, een soepje en een drankje naar keuze, zo brachten we de rest van de tijd door. Hoewel het toch rustig water was waren er op de Wiesje toch een paar die zich niet zo lekker voelde. Ja sommige kunnen al zeeziek worden als ze op een waterbed slapen, maar het is wel erg vervelend.

Hank vroeg nog hoeveel geld ze er voor over hadden om terug gebracht te worden, maar dat was iets te weinig naar z'n zin (grijns) Toch nog de dag verder vol gemaakt en ook nog wat proberen te vissen is toch een compliment waard! Toch komt het moment dat het tijd word om terug te keren. Dat was wel nodig ook, want de meeste hadden een behoorlijk verbrande kop! Bovendien hadden de meeste toch ook wel een 40 mooie maatse vissen schoon te maken.

Eenmaal weer aan de kade waren er alleen maar zeer tevreden gezichten. Wat een fantastisch mooie dag, zulke dagen lijst ik graag in! Medevissers bedankt voor jullie enthousiasme en gezelligheid en natuurlijk Hank en Arian voor vakkundige vaarkunsten en de verzorging van de inwendige mens! Tot de volgende keer!

Willem



Dinsdag 4 April 2017

Gisteren, 2 april, wezen vissen met de Wiesje vanuit Vlissingen.

De goede service van schipper Hank is bekend. Hij zorgt op tijd voor een natje en een droogje. En wat zeker zo belangrijk is, hij weet in elk jaargetijde de beste visstek te vinden. Door het mooie weer en de vele vis werd het een superdag.

Met een welgemeend 'Tot Ziens' neem je afscheid van Hank.

Henk Mangnus



Maandag 13 Maart 2017

Gisteren met ons groepje onze maandelijkse vistocht met de “Wiesje” gemaakt. Toen Hank me vroeg om de foto’s die van het vissen gemaakt waren of we deze op de site wilden plaatsen, mijmerde ik in gedachten terug, hoe ben ik hier ooit in godsnaam bij deze “Zeeuw, met Bredaase roots” en zijn “Wiesje” terecht gekomen.

Terug naar 2014, het jaar dat ik 60 ben geworden en besloot, om na zoveel jaren, met mijn eigen boot de Oosterschelde en de Voordelta bevist te hebben het eens als opstapper te proberen met een charterboot. Na wat gesurft te hebben op internet kwam ik terecht bij Hank en zijn “Wies”, die vertrok vanuit Vlissingen, nou dat sprak me wel wat zo’n all-in vistocht! Een uurtje rijden vanuit mijn woonplaats, geen gedoe met benzine halen, pieren of zagers te bestellen en afhalen, en dan zelf nog eens anderhalf uur of meer naar één of andere stek in de voordelta te varen om een visje te vangen.

13 Maart 2017

Telefonisch met Hank afgesproken om te vragen wanneer er plaats was op zijn boot en of ik dan meekon. Géén probleem zei deze, en kort daarna, op een winterige dag stond ik samen met nog enkele andere vissers aan het Stationsplein in Vlissingen te wachten tot de “Wiesje” ons kwam oppikken. Daar leerde ik Arnout kennen, die reeds meerdere malen met Hank was meegegaan en mij intussen tijd dat we stonden te wachten, vertelde wat de dag brengen zou.

Toen ik opstapte en kennismaakte met Hank voelde ik onmiddellijk de klik van “dat zit hier goed”. Na een 1ste maal met de “Wiesje op pad geweest te zijn maakte ik en Arnout de afspraak om contact te houden en zeker samen nog eens te gaan vissen.

Zo leerde ik ook Peter en zijn zoon Joeri kennen ... en Patrick. Mijn schoonzoon Stefan en zijn vriend Wally .... wilden ook eens graag meegaan .... Toen kreeg ik de ingeving van “ kan ik misschien zelf geen groepje samenstellen om de boot af te huren? Zo is het groepje “ongeregeld”, ontstaan, ik noem het “ongeregeld“ want een clubnaam hebben we niet“, dat uit Zeeuwen, Nederlanders en Belgen bestaat, die maandelijks op vistocht gaan met Hank en zijn “ Wiesje”.

13 Maart 2017

Ondertussen zijn we uitgegroeid tot een man of 10, onze jongsten Joeri en Quincy zijn 17 en de oudsten (de 2 Jossen) zijn reeds 68 jaar, een samenstelling van jeugd en oudere vissers met het nodige respect naar en voor elkaar. Bij ons geen wedstrijdvissen, geleuter of gezeur, gewoon voor de fun, het genieten van de gezonde zeelucht en het genot om een visje groot of klein te vangen om in de pan te zwieren.

Nu zijn we ondertussen 2017, reeds vele vistochten later, dacht ik gisteren bij mezelf, toen ik de bende “ongeregeld” bezig zag en hoorde .... Hank het is dank zij jou en “Wiesje” dat deze mensen een hoop plezier hebben van hun hobby. Namens het zooitje “ongeregeld”, .... BEDANKT Hank en hopelijk mogen we samen nog vele vistochten plannen.

13 Maart 2017

Wat de visserij van gisteren betreft kunnen we kort maar krachtig zijn, géén wind, veel zon, maar wel een taaie visserij, iedereen had toch weeral zijn portie vis (wijting, schar, bot en zelfs een klein zeebaarsje dat natuurlijk terug naar zijn moeder gezonden is).

En het voornaamste, wederom een gezellige, plezante dag! De foto’s spreken voor zich!

Paul Hendrickx



Vrijdag 24 Februari 2017

HET KAN VERKEREN ...

Als je van je hobby je beroep maakt, dan ben je je hobby een beetje kwijt. Een piepklein beetje waar is dit wel. Want zeg nou zelf: als schar 167.432 over de reling komt zeilen en wijting numero 86.574 zich meldt op het Wiesje-dek, dan weet je in ieder geval precies hoe deze onvolprezen liquiditeitsverschaffers er uit zien. Daarom hou ik me in Nederland maar onledig als een soort entertainer met een vaarbewijs. Koffie (na de eerste vis!), bakkie warme chocomel, broodje worst, soepie warm maken, pilske serveren, moppie tappen enzovoort.

24 Februari 2017

Het allerleukste van zo’n sportvischarter is echter ongetwijfeld het op weg helpen van novices op visgebied. Stroomopwaarts ingooien, wachten tot het lood op de bodem is, beetje lijn geven en dat is de truc eigenlijk. Niets is mooier dan de stomverbaasde blik van de Wereldkampioen in spé als er na een minuut of 10 (of hééél langzaam tot zeshonderd tellen…) wordt ingedraaid en er daadwerkelijk vissen aan de lijn hangen. Dat vind ik -geloof ik- wel het leukste. Opstappers die het nog niet zo goed kunnen helpen om toch een emmertje vis mee naar huis te nemen. Want zeg nou zelf: als er al 10 van die ervaringsdeskundigen over het dek rondrossen, geeft het niet echt pas om daar ook nog eens met een hengel tussen te gaan staan. Afgezien nog van het feit dat de bemanning met regelmaat enige sturing nodig heeft.

Om nu te voorkomen dat ik het vissen verleer, wordt het opdoen van vitamine V dan ook verplaatst naar de vakantie. De deal is als volgt: Odette kiest wat uit en de viscommissie buigt zich daarna over de mogelijkheden tot het verschalken van wat visgebroed. Na goedkeuring van het vakantieoord door deze commissie neemt de reisleiding (Odette) het roer over en ik hoef alleen nog maar mijn visspulletjes klaar te leggen. Lekker handig. De reisleiding kiest altijd warme landen en omdat ons kind zich ook de pokken werkt om ons ‘botje’te exploiteren op een dusdanige wijze dat we nog net niet onder de armoedegrens komen laten we dat maar gewoon zo. Kan ze ook eens in de zon zitten.

24 Februari 2017

Directie in de zon.


De gekozen bestemming was dit keer een zeer aangename verassing. Meegeholpen door het stiekum oppotten van het statiegeld van de lege flessen kon de directie van sportvisserij Wiesje het zich namelijk veroorloven om naar Curaçao te gaan dit jaar. En dat kwam prima uit. Want daar waren we al eens eerder geweest in een grijs verleden en daar zat vis. Zat… De laatste keer heb ik op het fraaie eiland Dirk ontmoet en die verhuurt bungalows en auto’s én hij heeft een Rana uit Belgie over laten komen en daar vaart ie net als de grote charterboten in Curaçao mee voor een Rapala uit. Die vissen hebben er geen flauw idee van of er nu een 56 voets Hatteras of een 17 voets Rana aan die Rapala trekt en het doet wat minder pijn in de portemonnee zullen we maar zeggen. Daarnaast bleek tijdens de vorige Caribische vakantie dat er zich rond het eiland een meer dan voortreffelijke tarponpopulatie ophoudt. Er waren ochtendjes bij dat ik wel acht tot 12 van die turbo-haringen kon vangen. Eitje zou je zeggen… Aldus vertrok het Wiesje-echtpaar voor haar zoveelste huwelijksreis richting de zon. Marie gewapend met zonnebrand en de schippert koesterde wat pareltjes in de koffer.

Allereerst enige self-made beauty’s van PescaBaits. Harm Deiman heeft er volgens mij uren aan gespendeerd, maar die poppertjes waren gewoon een lust voor het oog. Als daar geen vis in zou bijten… nou, dan weet ik het niet meer. Ook van mevrouw Pretty In Pink herself, Jasmijn van Hulsen van WeeBass Pro Shop nog wat supervette poppers meegekregen en als laatste de kleine pluggenvoorraad van Arian van de Limanda achterover gedrukt. Kon niets meer misgaan. Toch?
Nou kan je alles werkelijk tot in de puntjes geregeld hebben maar om de wilde dromen in werkelijkheid om te vormen tot een euforisch geheel is er een redelijk onzekere factor die ook nog een beetje mee moet willen werken. Juist: de vis.

24 Februari 2017

Wat deze geëvolueerde haringen laten zien, slaat werkelijk alles.


Alle mogelijke scenario’s hebben Dirk en ik besproken. El Nino is 300 kilometer uit de richting gegaan, het water was te groen en moest staalblauw zijn, het waaide te hard of het waaide te zacht, het was te warm of het was te koud, het was nog geen carnaval op Curaçao en Kerstmis was net geweest, we trolden te hard, we trolden te zacht. Want kwamen ze de vorige keren bedelend het water uit in een ultieme poging om het kunstaas eerder te hebben als hun broer of zus, nu was er in geen velden of wegen een wahoo te bekennen. Eén klein tonijntje vergiste zich (wel erg lekker.) maar daar bleef het dan ook bij. Dirk verkeerde in de goddelijke overtuiging dat de gifbeker volledig leeggedronken diende te worden. Ik had liever gehad dat hij een kleiner bekertje genomen had, maar alla: een kleinigheidje houd je toch. Overigens lag het ‘geen-wahoo-vang-scenario’ absoluut niet aan de meegekregen poppers van Harm, Jasmijn en Arian, want de tarpons vonden ze onweerstaanbaar. Om ze aan de kant te krijgen was weer een ander verhaal…

Ook vriend Tarpon bleek zich namelijk moeiteloos aan te kunnen sluiten bij de off-week die ook de wahoo’s hadden. Kon ik er de vorige vakantie nog wel een stuk of 10 op een ochtend vangen, nu bleef de teller steken op vijf. Alle tarponvisserijtjes bij elkaar dan wel te verstaan. Ondanks het feit dat die tarponnen er in aantal niet zo veel waren zorgden alle vijf dan wel weer voor een hartverzakking waar je U tegen zegt. Ik heb dit keer geen grote tarpon gevangen – de grootste was zo’n 65 cm. Maar wat deze geëvolueerde haringen laten zien, slaat werkelijk alles. In ieder geval op het Shakespeare 20 tot 50 grams reiswerphengeltje dan toch. Doen moeiteloos een pollak van een meter verbleken. Zeeforel is de vis van de 1.000 worpen maar Tarpon is de vis van de 1.000 aanbeten. Als je geluk hebt, blijven er vervolgens een handvol hangen. Het ging keer op keer mis. Een mini-kernbom explodeert na een snoeiharde aanbeet (kun je je gewoon niet voorstellen) en na 1, 2, 3 of whatever hoeveel sprongen het object nodig heeft, sta je te koekeloeren naar een wegvluchtende vis en de onderlijn met haak die vrolijk elke keer in jouw richting wordt gekatapulteerd. Zonder vis.

Er is maar één remedie. Net zo snoeihard terugslaan. Die vissen hebben zo’n harde bek dat je met alle kracht moet rammen om de haak te zetten. Als je denkt “Nou sla ik alles aan flarden!”, moet je nog wat harder proberen te meppen. En dan blijven ze er dus wat vaker aanzitten. Mensen, mensen, wat is dit sport van de aller-bovenste plank. Visjes van een halve meter die moeiteloos 20, 30 meter rrrrrang door de slip heen gaan en maar blijven springen. Het was gewoon superkicken.

24 Februari 2017

Snook als pleister op de wond!


Ik heb er één keer eentje aangehad van een dikke meter en dan zit je dus in je belly-boat gewoon voor aap. Zwwwwiesj, in een streep naar de andere kant van de poel die zo’n 150 meter in doorsnee was. Vier - vijf sprongen en je zit je alleen maar af te vragen wat er nou weer is gebeurd. Kortom: niet veel tarpon, maar wel heeeeel leuk. Het zal wel iets met het verwachtingspatroon te maken hebben. Als pleister op de wonde meldden zich wel enkele snooks in het ‘veel beet, maar weinig haken spektakel’. Niet echt een straf trouwens en deze snooks bleven wonderbaarlijk genoeg in deze bittere poel van ellende wel hangen.
Was het dan allemaal kommer en kwel met de visserij? Nee hoor, maar het was wel degelijk nodig om de strategie aan te passen. En dat bleek te zijn: vissen met aas op barracuda en op de bodem.

24 Februari 2017

Ook een barracudaatje van 60-70 cm doet goed zijn best.


Dat barracuda vissen is leuk. Heel erg leuk. Er wordt op zeer langzame snelheid gesleept en met alleen een staaldraadje en een haak, gewapend met een flinke flapper maulo (soort makreel) en de lijn in de hand is het wachten op een aanbeet. De beugel van de molen moet open staan, want zo gauw je weerstand voelt, moet je loos geven. Even wachten en dan de boel dicht. Erg leuke visserij en ook een barracudaatje van 60-70 cm doet goed zijn best.

Het meest amusante was dit keer echter het bodemvissen. Gewapend met een ooit nog op de Deltabeurs gekochte ouderwetse maar spiksplinternieuwe Bellyboat (type vrachtwagenband) ging onze schippert als een dobberende zwaan richting drop-off op een meter of 200 uit de kant. Daar is het meteen al 60 meter diep. Simpeler kan het niet. Balletje lood van 40 gram, zijlijntjes met flinke haak en een brok diepvriesmakreel van de Albert Heyn als aas. Je vist als het ware met een combinatie van hengel en handlijnvissen. Als het aas op de bodem is beland niet helemaal strak draaien maar de lijn losjes in de hand houden. Als het balletje lood de grond raakt, heb je vrijwel meteen beet. Prrrr, prrrr, prrrrrr. Na wat snuffelbeetjes, wordt de lijn uit je handen getrokken en sla je aan.

24 Februari 2017

Enigszins uit de kluiten gewassen tropical-de-luxe.


Ik weet niet precies wat die onderwaterbewoners daar te eten krijgen, maar het moet iets van neutronenkorrels zijn. Beneden ontstaat een mini- vulkaanuitbarsting of zoiets. De reishengel van dienst wordt tot het startoog in het water getrokken en buigt tot in het handvat. Nou hangt er een vis van minstens een halve meter aan, denk je dan. Nee dus. Als de Nederlandse scharren en wijtingen zo gek zouden doen, was het voor mensen met een zwak hart verboden om bij Wiesje aan boord te komen… Na een kort maar heroïsch gevecht komt er dan een enigszins uit de kluiten gewassen tropical-de-luxe van een centimeter of 30 boven. Niet groot, maar loeisterk, wat gaat dat te keer. Ze zijn bovendien nog erg mooi ook. Blauw, groen, geel, gestippeld, gestreept, je kunt het zo gek niet verzinnen. Geen idee trouwens wat voor soorten. Enne…… niet alleen in Nederland tripletten, ook op Curaçao kwamen ze bij drie tegelijk naar boven. Het leek wel of je een overval op een aquariumwinkel had gepleegd.

24 Februari 2017

“Is it a fish? Is it a boat? No, it is a turtle!”


En dan denk je dat je alle exoten hebt gehad en ben je nog braaf even aan het popperen op snook in een met muggen vergeven mangrove-poel……….. Kabam, een loeierbeet, kromme hengel en gierende slip met een schier onhoudbare tropische verrassing. Na een robbertje vechten in het troebele water komt het meest onverwachte van heel de vakantie schimmig dichterbij. “Is it a fish? Is it a boat? No, it is a turtle!” Dat kan er ook nog wel bij! En zo redden dus de barracuda’s én de mooigekleurde kakeluten én de voorzichtig onthaakte en uiteraard weer losgelaten schildpad het ego van du muneer van de boot. Resumerend kunnen we stellen (proefondervindelijk bepaald) dat het dus geen lazer uitmaakt waar je je op deze aardkloot bevindt. Ze doen ut of ze doen ut niet…

Bedankt en tot de volgende.

Hank Perrée



Zaterdag 28 Januari 2017

BUCKET LIST

Wie heeft hem nou niet gezien? Die prachtige film met Jack Nicholson en Morgan Freeman in de hoofdrollen, over twee oudere mannen die er op het laatste eindje van hun leven op een gruwelijke toffe manier nog het beste van proberen te maken. Met eenzelfde scenario werd ik wel eventjes rauw om de oren geslagen op 3 oktober van het afgelopen jaar.

28 Januari 2017

Volgens mij beleefden we net aan boord van Wiesje de intocht van het scharrenleger, toen ergens tussen de chocomel en de warme worsten de telefoon ging. Het was Bert met een eigenaardige vraag. Zijn vrouw Laut Kok had haar eigen Bucket List gemaakt. Laut is ernstig ziek en wilde naast de andere zaken op haar lijstje nog graag een keertje op zee vissen. Ernstig ziek? Het Ehlers-Danloss syndroom wordt bij de 49-jarige Laut kok moeiteloos gecombineerd met een drietal hersenbloedingen, die dan ook nog afgetopt worden met een zeer ernstige Diabetes. Had u nog meer gehad willen hebben?

Na volledig volgens het stramien van een Perrée niet nagedacht te hebben over de consequenties van zo’n expeditie, had ik al ja geroepen voor de enige vrije dag die er die week nog over was. Op 6 oktober moest het gaan gebeuren. Er werd een beetje wind voorspeld, maar uit het oosten en er stond grotendeels een afgaand tij en dus moest een vistripje naar de monding van de Westerschelde ook onder deze bijzondere omstandigheden wel lukken. Normaal pruttelt er thuis wel iemand als het een beetje te bont wordt met het varen, maar toen ik Odette vertelde dat het voorjaar geen optie was in verband met de levensverwachting van Laut, was ook deze plooi in een mum van tijd gladgestreken.

28 Januari 2017

Het begrip rolstoelbed werd mij in volle omvang geopenbaard ...


Nou had ik tijdens het telefoongesprek met Bert gewapend met rolmaat al wat maten opgenomen, dus ‘het’ zou precies moeten passen. Volgens het hierboven al aangehaalde stramien van niet nadenken, realiseerde ik me totaal niet wat ik me bij een rolstoelbed voor moest stellen. Nu weet ik het wel…

Eerst maar eens de altijd bereidwillige Klaas opgetrommeld voor wat assistentie en ook zoon Jerom die toch in Ellewoutsdijk was, ging mee om een en ander in goede banen te leiden.

We hadden om circa 9.00 uur afgesproken en om kwart over negen kwamen Bert en Laut aan. Goede genade, wat een bus zeg. Voor de insiders: drie keer verlengd en twee keer verhoogd. Is dat nou nodig voor een rolstoel? Nou, dat hele roelstoelconcept bleek dus effe wat moeilijker dan op voorhand gedacht. Dat eventjes optillen was er om te beginnen niet bij, want het rolstoelbed waarin Laut en haar gezelschapshond Dushi lagen, woog met passagiers erin een kilo of 400. Kwam er ook nog bij dat Bert precies 1 cm te kort had gemeten en ook na het demonteren van wat attributen paste het bed dus net niet. Kloten van de bok!

Laut, in het dagelijkse leven Ambassadrice voor de Verenigde Naties op het gebied van toegankelijkheid voor gehandicapten, lag er niet zo wakker van en ook Bert berustte maar in de ‘niet-vissen-situatie’ die dreigde te gaan ontstaan. Laut vertelde dat ze al zo vaak haar neus had gestoten bij gelijksoortige zaken en deelde doodgemoedereerd mede dat de terugreis zonder te vissen aanvaard zou worden.

28 Januari 2017

Het rolstoelbed kende twee passagiers!


Echt niet dus! Bij Wiesje is er op zo’n moment geen plaats voor zaken als “Ik weet niet.” en “Dat kan niet.” Dus rapperdepap op zoek naar een oplossing. Nou heeft Wiesje een gewone toegangsdeur die ruim genoeg is voor een normale rolstoel, maar ook achterop een enorme verwijderbare ‘deur’ die wél breed genoeg bleek voor het bed. Bij watersportvereniging de Schelde even toestemming gevraagd om achteruit tegen de steiger te parkeren, de deur aan de achterzijde eruit en Laut met behulp van rijplaten, die rap effe in de loods van de watersportvereniging werden gezaagd, met heel de santenkraam aan boord. Eén uur en drie kwartier zijn we aan het regelen en hannesen geweest, maar mevrouw stond aan dek.

Wat een gedoe zeg. Heel dat zware bed met accu’s, zuurstofslangen, eerste hulp middelen, zuurstofflessen en al wat dies meer zij. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dit het moment was waarop ik me afvroeg : “Waar ben ik in hemelsnaam met mijn grote bek weer aan begonnen?” Enfin : we zouden het wel gaan zien. Nou ja, Bert, Klaas, Jerom en ik dan. Laut heeft niet alleen een bindweefselziekte met alle mogelijke complicaties, maar is daardoor ook (bijna) blind en voor haar was het dus: “Op de tast.”

Naja; we dreven nog, zij het wat scheef, en het schutten in de zeesluis op zich was al een belevenis voor Laut. Met haar hand aan de sluismuur voelde ze Wiesje zakken in de sluis en ze had er de grootste lol in. Eenmaal buiten de sluizen de Post Vlissingen opgeroepen om de aard van het ‘transport’ te communiceren en gevraagd of er rekening gehouden kon worden met de golfslag. En wat was het kicken dat de veerboot, de loodsen, maar ook de passerende zeeschepen zich daadwerkelijk aanpasten om maar niet te veel golfslag te veroorzaken. Daarvan kan een mens zomaar een brok in zijn keel krijgen, zullen we maar zeggen.

28 Januari 2017
28 Januari 2017

Eindelijk: Laut kan vissen!


Nou was het na het sluizen ondertussen al wel kwart over elf geworden en er stond inmiddels een oostenwindje kracht 4 Bft. Bij afgaand water is dat geen probleem, maar het zou om 11.56 uur laag zijn en om nou met het opkomende tij dwars op de golven te liggen met een topzwaar rolstoelbed is nou niet echt een goed idee. Er moest dus rap ergens geankerd, worden, maar omdat we het vissen niet zonder het vangen wilden laten voorbijgaan, was het wel nodig om ietsjes verder weg te gaan. John lag met zijn ms. de Zeearend bij de Trawl te vissen en wist ons via de marifoon te melden dat het daar niet echt te doen was met Laut aan boord. Daarom ons Wies dan toch maar zo ver mogelijk, zij het met inachtneming van de golfjes, ergens in de buurt van de WN6 neer geplempt, waar we verwachtten dat er wel een visje zou komen. Collega John wist overigens te melden dat het op zijn boot allengs minder werd met de visserij. Ook dat nog….

Na het ankeren en dus onder invloed van de deining kreeg ik het Spaans benauwd. Dat bed was (in mijn ogen dan toch) topzwaar en ik vond het wiebelen. Als een klein kind dat voor de eerste keer in een schommel zit, heb ik mijn handen zowat bont en blauw geknepen in dat bed, in een volstrekt onnodige poging het rechtop te houden. De andere matrozen, met Laut voorop, lagen er echter totaal niet wakker van en de visserij nam aanvang.

Klaas had wat hengeltjes van huis meegenomen met daarop gevlochten lijn. Ik heb als leenhengels alleen molens met nylon en daar zie (lees: voel) je de beten natuurlijk niet zo goed mee. Jerom en Klaas beaasden de boel en de hele mikmak ging te water. En toen gebeurde er… niets.

In onze hoofden dan toch, want het leek wel of het een eeuwigheid duurde alvorens er een geschubde bodembewoner acte de presence gaf. Laut vond het al allemaal prima, want die zat maar te snuiven en te snuiven. Het leek wel een in hoger sferen verkerende cocaïnegebruiker. “Wat is er dan Laut?” “Oooh, ruik je dat dan niet? De zee, de zee.” Als je gezichtsvermogen nihil is, ga je automatisch overschakelen op andere zintuigen. Ze bleef maar snuiven. Het was een even koddig als ontroerend gezicht.

28 Januari 2017
28 Januari 2017

Neptunus bleek ons goedgezind!


En toen, juist als er geen eind aan de visloze periode leek te komen, blies de ons ditmaal welgezinde Neptunus op zijn bekende fluitje. Dit keer ter aankondiging van het begin van het feest. Een van de hengels begon te trillen en Laut kon duidelijk voelen dat er iets trok. Vervolgens heeft zij helemaal zelf de eerste schar binnen gedraaid. Kijken naar die schar behoorde vervolgens nou eenmaal niet tot de mogelijkheden en dus werd het platvisje door een van de matrozen onthaakt en daarna aan Laut overhandigd. Ruiken, strelen, extra vastpakken; prachtig om te zien. Ook gezelschapshond Dushi mocht even ruiken en likken aan het pas verworven zeebanket, dat daarna in de emmer verdween.

Na die eerste schar kreeg Neptunus blijkbaar peper in zijn reet, want hij spoorde voor de gelegenheid de hordes daar beneden extra aan. Doubletje, doubletje en op een gegeven moment zelfs een tripletje scharren kwamen naar boven en ook Bert wist zijn visje binnen te draaien. Laut werd na drie kwartier een beetje moe en ook de golfjes werden onder invloed van de kentering wat hoger en dus werd het tijd om de terugreis naar Vlissingen te aanvaarden. We hebben er dus maar kort gelegen, maar de opbrengst was met een stuk of 20 scharren naar volle tevredenheid. En ik kon mijn verkrampte handen van het vasthouden van het bed weer even bij laten trekken...

Ook nu weer vertragende schepen en na opnieuw een schutting - “Hé, nu gaan we naar boven ...!” - kwamen we zeer voldaan weer in de Binnenhaven aan.
Omdat we inmiddels het trucje van het bed wisten, was het eruit laden van het gevaarte een redelijk gemakkelijke opgaaf en nadat Laut weer in de bus stond en Wiesje op haar plek lag, wilden ze perse afrekenen. Klaas wilde niets en ik doe zulk soort dingen altijd voor één sigaar en volgens mij hebben ze uiteindelijk iets bij een tegenstribbelende Jerom in zijn handen geduwd. Doet er ook helemaal niet toe. We hebben afscheid genomen en Laut en Bert en Dushi zijn weer naar Amstelveen vertrokken.

28 Januari 2017

Laut heeft een kruis door één van de ‘to do‘s’ op haar Bucket List kunnen zetten...


Tijdens het varen waren Jerom en Klaas in de gelegenheid met Laut en Bert te praten. Ze kregen het hele ziekteverhaal te horen, dat Laut van een energieke sportende vrouw maakte tot de helaas hulpbehoevende, maar wilskrachtige dame die ze nu is. Misschien wel extra droevig te vertellen dat alle vier haar kinderen deze erfelijke ernstige ziekte ook onder de leden hebben. En wij ons maar druk maken over Facebook of over geld of over dat het regent of over roddels of... of...

Ben in ieder geval blij dat ze weer een kruis door één van de ‘to do‘s’ op haar Bucket List heeft kunnen zetten…

Tot de volgende.

Hank Perrée



Woensdag 4 Januari 2017

Dat voorspellingen (niet) altijd waar zijn.

Wie de afgelopen dagen de site van windfinder volgde had stellig het idee dat we onze jaarlijkse traditie om op 2 januari te gaan vissen met de Wiesje wel kon vergeten. Met een golf hoogte van 1,1 meter in de voorspelling komt dat niet goed was het gevoel. Maar toen Hank op 1 januari belde met de vraag of we nog één visje wilde vangen en dat het wel mee zou vallen met de golven zijn we rustig gaan slapen en de volgende morgen op tijd bij de sluis opgestapt. Als er bladjes aan de bomen hadden gezeten hadden deze nog niet bewogen het was gewoon bladstil.

Na het schutten gelijk naar de Spijkerplaat gevaren en het anker overboord en vissen maar. De beet kwam er gelijk in van wijting(kjes) en schar. Wel waren er veel kleine wijtinkjes bij die gelijk retour zijn gegaan. Enkele hebben we voor de maat van Hank bewaart,wie Hank volgt weet dat hij bij de boot een meeuw heeft die hem iedere keer komt bezoeken voor wat lekkers.

4 Januari 2017
4 Januari 2017

Ik had zelfs nog het geluk één van de weinige tot nu toe gevangen gulletje te mogen haken. Om af te ronden iedereen had ruim voldoende vis de sfeer en de verzorging prima en de boeking voor 2-1-2018 is alweer gedaan. O ja en dat er in januari de vangsten minder zijn hebben we dit jaar weer niet kunnen bevestigen.

4 Januari 2017

Hank bedankt dat we weer het jaar mochten openen op de Wiesje en wij wensen jou en de Wiesje nog vele mooie vaarten dit jaar tegemoet.

Groeten de kaaykes ploeg

Henrie van der Kaaij



Zaterdag 31 December 2016

IN DE VOETSPOREN VAN GEORGE ....

Orwell, wel te verstaan. Ja, deze keer (op de drempel van 2017) begin ik met het traditionele "stichtelijke woordje". Op deze manier wil ik eenieder die ooit vanuit Vlissingen deel heeft uitgemaakt van de "Odyssee" onder de heldhaftige leiding van onze genotsstokken consumerende genaturaliseerde Zeeuwse karakter-comediant, uitdagen om vooral niet mee te stromen met de gedachten/samenlevingsbeelden die onze eerder genoemde George in zijn manuscript "1984" heeft beschreven. Als we voor het komende jaar nu allemaal eens uitgaan van een aantal van de grondgedachten van het icoon dat de meesten onder u zullen herkennen als tuinbeeld, kunnen we samen in pais en vree heerlijk op de Wiesje en daarvoor en daarna genieten. Van hetgeen om ons heen, van elkaar en al wat ons gegeven wordt en is. Ofwel: ik wens u allen voor 2017: eenvoud, geduld en genegenheid toe.......Verder wijs ik u op het feit dat echte, diepgaande wijsheid iets is uit de muppetshow: neem u zelf niet te serieus!

Zo dat was het stukje in het kader van "ken uw klassieken"; en dan heb ik het niet over de Top2000, die momenteel door de ruimte schalt. Leuke muziek van 30 jaar en 30 kilo terug, toen ik nog jong en onschuldig was en zo flexibel als een turnmeiske. Over meiskes gesproken, natuurlijk was het nicht Iris die vooraan stond toen ik vroeg wie er nog een keer met ome Hank mee wilde. Nee, niet omdat hij zo lekker kan knuffelen (hij prikt en hij ruikt een beetje vreemd naar het schijnt),maar omdat ze zo graag avontuurlijke dingen in de buitenlucht doet. En ze wil natuurlijk in de toekomst met voorrang worden behandeld, als die vreemdsoortige, kale oom van haar zich bevindt op een plek die ooit is omschreven als : " een plaats waar er 80.000 dienaren en 72 vrouwen zijn, waarboven een koepel staat die versierd is met parels, aquamarijn en robijn, zo breed als de afstand van Al-Jabiyyah tot Sna'a". Maar voorlopig is het zover nog niet, ik kon nog genieten van het feit dat ik een puberaal wicht op verrassende wijze uit haar ranzige stapel paardendekens mocht jagen, waarna zij zich gelijk een bliksemschicht richting "puntomobiel" begaf. Er was niet eens tijd voor ons traditionele, nietsontziende kussengevecht, dat ik tot op dit moment (gelukkig) nog kan winnen. De dag dat ik overigens het onderspit zal delven, zal nichtlief waarschijnlijk de hele dag feest vieren,de vlag met wimpel uithangen en ik zal me voor de rest van mijn bestaan in een slachtofferrol moeten schikken. Rap een eierkoek naar binnen sloeberen, alle kleding en spullen werden de kofferbak ingesmeten en na een voorspoedige reis ( warp 9, Mr. Sulu) arriveerden wij op ground zero in onze "Enterprise". Hadrian's wall nabij Bergen op Zoom werd zonder problemen gepasseerd..........

31 December 2016

Op de kade even netjes kennis maken met de overige galeislaven en al ras hoorden wij het monotone geluid van "ons" vlaggenschip. Duidelijk op afstand herkenbaar, met onze eigen "Sir Francis Drake" op de brug. Wij proberen hem altijd gunstig te stemmen met een zoenoffer (vandaar dat Iris mee ging/moest). Neh, om verzekerd te zijn van een goed humeur van de roerganger, nemen we soms maar iets mee voor hem vanuit de land van melk en honing. Vaak een reeds voorheen omschreven speeltje van ene Bill en Monica; meestal rookt hij deze aan boord op, soms neemt hij ze mee naar huis??. Zo nu en dan wisselen we dit af met een gift voor de opperbazin van de Wiesje;' t meiske werkt zich de lippenstift van het gezicht af om dat ongeleide projectiel aan boord enigszins sturing te geven. Deze keer is de hint: camera obscura van Hildebrand. En dus pas in 2017 uitpakken, he tante Detteke!

31 December 2016

Spullen inladen, ieder kreeg zijn plaats toebedeeld en we konden dus de riemen bemannen/bevrouwen.Ofwel: lekker zitten, een beetje koekeloeren en de hengels klaar maken. Door de sluis en ras naar de veelbesproken, rijke visgronden. Ter plaatse kregen we nog even een duidelijk uitleg van het plan van aanpak van onze scheepsdirecteur en fluks werden daarna de diverse aasjes richting het rijk van Poseidon gedirigeerd. Ofwel: plons, plons, plons. Met gespannen en begerige blikken werd de eerste beet afgewacht, die werd beloond met de welbekende lafenis en de obligatoire koek. Mjammie! Zoals u allen reeds bekend, vormt "chowtime" voor mij en general het hoogtepunt (what's in a name) van de dag. En onze nieuwbakken pater Franciscaan (hij hoedt en beschermt tegenwoordig een uitgebreide dierschare, van Albatros tot Zeeolifant) doet iedere keer weer zijn uiterste best om mij in deze tevreden te houden. O ja, er kwam ook nog een paar keer een nieuwsgierig kopje van een zeehond boven, die waarschijnlijk op zoek was naar een wijtinkje dat overboord ging.

31 December 2016

Door de dag heen werd er gewoon volop gevangen en dat was nodig, want de bazin thuis kan het idee maar niet uit haar hoofd zetten dat hengelsport gelijk staat met vriezervulling. Terwijl ik heerlijk geniet van de zilte geur rondom, het bezig zijn met mijn hengel en het ervaren van hetgeen om me heen; is het voor de vrouw des huizes ronduit ondenkbaar dat je op zee gaat vissen zonder dat er iets te eten aan wordt overgehouden. Intussen had nicht Iris alweer aangepapt met ons aller Hank, op die manier had ze haar preferente positie alweer aardig veilig gesteld. 'T zal wel een gave zijn die genetisch is bepaald. Misschien kan ik ze onderweg op de terugreis nog ergens slijten als huwelijkskandidaat bij een of andere vereenzaamde Zeeuwse zonderlinge vrijgezel in een afgelegen gehucht op geruime afstand van de bewoonde wereld??.....Oeps, wat zeg ik nu; nee, doe maar niet want ik zou haar ontzettend missen!

Om dan toch maar even terug te komen op de muppetshow, de figuranten van heden waren wederom iconen. Buiten de "ayatollah of rock&rollah" aan de gashendel, werd de dag opgefleurd door het sieraad der mensheid, de bloem der natie zogezegd. Een aantal oude getrouwen: de Bavelse bende, good old Dick en ons aller Nico. Buiten dat nog 2 jonge kanjerts; mannen van staal in spe die van wanten wisten en ook Piet was aanwezig! Ook de overige opvarenden waren giganten en de sfeer was prima, waarbij eenieder klaar stond om elkaar de helpende hand te bieden. EN ZO ZIE IK DAT GRAAG, POTJANDOSIE! Ik hoop dat ik in deze duidelijk genoeg ben....

31 December 2016

En dan de vangst. Tja, iedereen die de website van Hank een beetje volgt weet dat het nu "topseizoen" is. Volop schar en wijting en bovendien nog een mooi formaat. Deze keer eens goed opgelet hoe de medematrozen vissen en natuurlijk even vragen naar het hoe en waarom. Men is nooit te oud om te leren zogezegd. En op die manier heb ik toch mijn maaltje zwembeesten bij elkaar gesprokkeld, bazin thuis weer blij dus. Nicht Iris had ook spierkrampen in de armen van het naar boven sleuren van geschubde gedrochten en haar semi-oranjekleurige haar was gelijk strotouw door het zout dat zich er in had vastgezet. 's Avond op weg naar de haven hadden we met zijn allen de tijd hard nodig om de vangst te kuisen, zodat e.e.a. klaar voor consumptie zou zijn. De meeuwen hadden een feestmaal, de emmers waren gevuld, de koppies waren rood en warm en onze admiraal koerste richting de kade met het positieve vooruitzicht dat hij vanavond niet alleen zou slapen en dat het altijd warm zou zijn op zijn slaapplaats (bank of bed?). Of het nu tante Det of Guusje is geworden is voor ons een vraag en voor hem een weet.....

Al met al wederom een fantastische dag op de Zeeuwse zilte zee, een mooie oom-nicht dag en als traditionele afsluiter: we gingen weer door de geluidsbarriere op weg naar het land van de vlag met de rood-witte blokjes (zoals u weet de enige vlag bij ons in huis). Natuurlijk hadden we de u welbekende "opperlegionair" voorzien van zijn soldij, want de mufrauw van de muneer van de boot heeft natuurlijk ook wel eens nieuwe kledij en sieraden nodig. Morgenvroeg zal het eerdergenoemde kussengevecht wel worden gerealiseerd; ik kan natuurlijk voorstellen dat we samen tante Lien vakkundig gaan afrossen..... Verder allen een mooi, gezond en een fris en fruitig 2017 toegewenst en wie weet tot ziens!

Houdoe,
Alex



Zaterdag 24 December 2016

24 December 2016



Vrijdag 23 December 2016

Gisteren, 21 december, met de Wiesje van schipper Hank op pad geweest.

Enkele dagen voor onze visdag houden we nauwlettend de weersverwachting in de gaten. Windkracht 4 werd er beloofd. Toen we 's morgens in Vlissingen aankwamen, bleek hoe moeilijk het blijft om het weer te voorspellen. Geen nood, waren de geruststellende woorden van Hank, we vinden wel een plaatsje waar we rustig liggen en een leuk visje kunnen vangen. En hij had wederom gelijk. Het 'leuke visje' van Hank vertaald zich meestal in een behoorlijke portie.

Naast de bekende gastvrijheid van Hank bewees ook Wiesje haar kwaliteiten op de onrustige golven. Een geslaagde visdag was het resultaat. We kijken weer uit naar de volgende trip.

Henk Mangnus



Woensdag 21 December 2016

Zo’n 4 tot 5 keer per jaar plegen wij de Westerschelde/Noordzee te bezoeken om wat zeebewoners te verschalken. Wij doen dit altijd met Wiesje van Hank. Dinsdag 20 december mochten we weer. Door wat zieken geen volle boot maar gelukkig had Hank nog iemand weten te charteren, die overigens van mij geen onderlijn en lood meer krijgt, zie je namelijk nooit meer terug. U begrijpt het, het bekende pang geluid bij het ingooien.

Dat Hank zijn loopbaan als waarzegger heeft gemist is gister weer bevestigd. Hank voer eerst naar de Nollenplaat omdat het op de gewenste stek nog iets te hard stroomde. Daar kwam een visje boven maar niet bovenmatig gelukkig ook wat visjes voor MEEUW. Na de chocomelk verkast naar de gewenste stek bij W10. Vanaf de aankomst was het gezellig dagje ontspannen vissen afgelopen en werd het echt werken. Mooie scharren en wijtingen kwamen aan boord, de kunst was het aas de bodem te laten bereiken vooraleer de familie wijting zich er op gestort had. Wijtingen en scharren met twee haken in de mond binnen een minuut, zouden ze honger hebben?

21 December 2016
21 December 2016
21 December 2016

Even terug naar Hank alles verliep exact hoe hij het voorspelde, zou dat wellicht komen omdat zijn Odette in het mooie dorp E. woont en Hank zonder vaste woon of verblijfplaats ergens in de monding van de Westerschelde? Was weer een topdag met mooie goede vangst voor alle aanwezigen aan boord.

Tot de volgende sessie.

Gérard van de Watering



Woensdag 14 December 2016

Maandag 12 december mogen opstappen op een geweldige charterboot. De Wiesje van Hank uit Vlissingen.

Vroeg uit de veren die dag (04u30) want het is toch een eindje rijden vanuit Maastricht. Om 07u45 dan toch goed aangekomen bij de sluizen waar nog andere opstappers stonden te wachten op de Wiesje. Eenmaal aan boord, welkom geheten door schipper Hank, met z'n allen besloten richting de Spijkerplaat te varen. Achteraf goede keus geweest. Naast alle ervaring van Hank op het gebied van vissen weet hij de mens aan boord ook een goede verzorging voor te schotelen. Een all-inn dag die ongeacht de vangst smaakt naar meer. De goede verzorging voor de inwendige mens bestaat de gehele dag uit goede koffie met koek, warme chocomel, broodje worst, bier en fris!! Wat wil een mens nog meer?? Oh ja .. vissen!!!

Betreft de vangst .. NIETS te klagen. De hele dag door goed weten te vangen. Schar en wijting kwam met regelmaat boven. Ook op de kentering iets rustiger met toch zo nu en dan vis. Natuurlijk ook de ondermaatse vis, maar zeer zeker ook ruim aan de maat. Zo mocht ik zelf (vis niet altijd vanaf een boot en heb daarom nog veel te leren) toch een 20 mooie Wijtingen aan de maat en 5 Schar mee naar zuid-Limburg mogen nemen.

Kans op een witte kerst 0-5%
Kans op een vis kerstmaaltijd 100%.

Mogelijk gemaakt door Hank van de Wiesje uit Vlissingen!!

14 December 2016

Bedankt! en tot snel!

Stéphan Mommers



Maandag 12 December 2016

LANG GULLÉJUH

In een droefgeestige poging nog iets ludieks te maken van de verwaaidag die gekenmerkt werd door de eerste echte herfststorm van 2016, zette ik half november een filmpie op Facebook. Onmiddellijk moest ik denken aan een zomer van een jaar of drie-vier geleden.

12 December 2016

Was de schar vroeger een wintervisje, tegenwoordig lijken ze hun voortplantingssnelheid te hebben ontwikkeld tot, zeg maar eens, 7 warp en dus lijkt dé sportvis én liquiditeitsverzekeraar van ons schip heel het jaar rond te vangen te zijn. Lijkt, met nadruk, want er zijn wel degelijk momenten dat de Wiesje lieveling van de aardbodem verdwenen is. Of liever gezegd: buiten aanvaardbare vaarafstanden.

Dat die platte krengetjes zich ergens in de loop van maart gaan bezighouden met het in stand houden van de populatie is genoegzaam bekend, maar minder goed is in te schatten wanneer ze op zomerreces gaan. Omdat we er nou eenmaal van moeten leven, kun je me er ’s nachts om welk tijdstip dan ook voor wakker maken en ik kan je feilloos vertellen dat het in 2013 op 6 juni was, in 2014 op 28 mei, in 2015 op 6 juli en in 2016 op 26 juni . Terugkomst verwacht ergens eind september/begin oktober…

12 December 2016

De platterikjes waarop wij In het Vlissingse charterbootwereldje zo vaak mogen vertrouwen.


Denk nou niet dat dat wegtrekken geleidelijk gaat. Niks van waar. De vergelijking met de Gnoe’s in de Serengeti woestijn is snel getrokken. Die hebben te eten, te drinken, kunnen hun kalfjes er krijgen en wat dies meer zij. Toch krijgen van die 4 miljoen Gnoe’s die daar rondhobbelen er op een goede dag een stuk of 200 leiders het op hun heupen en: hoepekee, alles migreert moeiteloos achter elkaar aan naar andere oorden. In mijn niet door enig IQ gehinderd brein denk ik dat het met die scharren op dezelfde manier gaat. In één keer - tjoep, en weg zijn ze.

In het Vlissingse charterbootwereldje kun je de ‘day after’ onmiddellijk herkennen. Licht nerveuze schippers die het normaal ‘allemaal wel weten’ zoeken steun bij elkaar in deze moeilijke tijden. Men is zeer op tijd aan boord om onder het mom van een kopje koffie effe wat te buurten en bij elkaar proberen te achterhalen of het echt finito is. “Waar moeten we in vredesnaam naar toe?” Onze gasten verwachten een leuk visje, maar de stuurmannen van dienst weten eigenlijk diep in hun hart al hoe laat het is.

12 December 2016

Zouden ze er ook nog zijn met de Pasen?


Nou zijn we in Vlissingen in de min of meer gezegende omstandigheid dat we op aanvaardbare afstand de Zeeuws Vlaamse kust met onder andere haar Paardenmarkt hebben, waar ook overdag bij tijd en wijle een verdienstelijk tongetje te vangen is. Anders wordt het het iets minder lucratieve, want op 15 mijl gelegen Steendiep of de eveneens financieel minder aantrekkelijke, Akkaertbank. De tijd heeft geleerd dat je beter maar een anderhalf uur in de Wiesje-bus kunt zitten en dan een leuk visje vangen, dan dat na drie kwartier het anker neerploft op een soort dorre visloze woestijn. Of hebben de matrozen ook wel eens extra megaveel geluk?

Op een zomerdag in 2013 vertrok de Vlissingse vloot afgeladen met zeer optimistische matrozen en aangevoerd door stuurmannen met knikkende knieën richting de visgronden. In gedachten hadden de opvarenden de emmers al vol en waren de stuurmannen op zoek naar de sleutels van de stuurhut om die af te sluiten als de eerste moordpoging nakende was. Afgesproken was dat René de tongen zou gaan belagen en ik zei de gek zou in een ultieme poging een verdwaalde steenbolk te strikken de dichtbij gelegen wrakjes voor Vlissingen gaan afstropen.

12 December 2016

Een uit de kluiten gewassen zomergul ...


Aangekomen bij het wrak in de buurt van het ankergebied (wel 2,5 mijl vanuit de haven) ging het anker er in en zie: nog voordat René bij de eerstvolgende boei was, waarschuwde ik hem dat hij als de wiedeweerga terug moest komen. Je kunt op dit wrak gemakkelijk met zijn tweeën ankeren en dat hebben we dan ook gedaan. Zomergullen zoveel als je wilde. Niet van die beren natuurlijk, maar vanaf ruim aan de maat tot zo’n 60 cm toe. Die zomer kenmerkte zich door zeer goede vangsten erg dichtbij. Want niet alleen dat ene wrakje bleek propvol gul te zitten, ook drie andere wrakken in de buurt herbergden een massa gul waar de honden geen brood van lusten. Iedereen blij. Zelfs als het tijdens een avondvisserij niet lukte met de tong, kwam de muneer van de boot nog wel eens met de zomergullen op de proppen. Zo werd menig tongvisserijtje in het pikkedonker omgetoverd tot gullen op een wrakje. Niemand vond het erg…

12 December 2016

Zomergullen zoveel als je wilde ...


Eén dag staat in mijn geheugen gegrift, maar die heeft wel inleiding nodig. Vlak voor het loodsbootstation in Vlissingen loopt namelijk een bijzonder venijnige richel. Als het een flink afgaand tij is en er een fris westenwindje staat, moeten de opvarenden bij de terugreis gewaarschuwd worden dat er daar wel een kabbeltje staat. U kent dat wel. Stroom tegen wind in blablabla…

Terug naar de betreffende dag, met onder andere vier stoere binken onder leiding van Arian Stelwage (ondertussen een zeker niet onverdienstelijke wedstrijdvsser) en drie iets minder stoere Belgen. Er stond west 3 tot 4 Bft, dus niets aan het handje. Vol goede moed op naar de voorraadkast bij het ankergebied in de buurt. Toen we daar aankwamen, stroomde het nog nauwelijks, maar toen het ebbetje begon kwam de visserij goed op gang. Leuke zomergullen. En het ebbetje stroomde door. En west 3 tot 4 werd 4. En het ebbetje stroomde nog iets meer door en west 4 werd west 5. En het ebbetje stroomde behoorlijk door en west 5 werd 5 tot 6. En het ebbetje gierde door en west 5 tot 6 werd een dikke 6. En ze vingen en ze vingen en ze vingen…


Om een uur of 2 werd het gierende ebbetje een bulderende eb en de dikke west 6 werd door de post Vlissingen veranderd in een eveneens bulderende 6 tot 7. Onze zuiderburen hadden én genoeg vis én witte neuzen, maar de divisie Stelwage had er nog geen genoeg van. Om een uur of half drie werd onder licht gemok van de Stelwage boys dan toch echt de motor gestart en de thuisreis aanvaard. Nou wist ik wel alles van dat bewuste richeltje bij het loodsbootstation, maar de opvarenden niet. Nu weten ze het wel. Toen ons Wies meer onder dan boven water zojuist genoemde horde was gepasseerd, keek iedereen elkaar aan met een blik van: “Hebben wij daar nou gevist?”

Na die zomer overigens nooit meer een fatsoenlijk maaltje gul op die wrakjes gevonden. Maar ja, da hedde wel us ...
Dat was het weer.

Tot de volgende.

Hank Perrée



Maandag 21 November 2016

BEETJE DOM

Toen Willem Alexander destijds met Maxima kwam aanzetten, had ik al zoiets van: “Die heeft zijn ogen ook niet in zijn zakken zitten.” Nadat ze op dat zalige Argentijnse Nederlands de beroemde woorden : “Beetje dom” sprak, ging ik definitief om als een smeltkaas in een hete oven.

21 November 2016

Die parallel kan ook wel een beetje getrokken worden met de gebeurtenissen op Wiesje, maar dan net een beetje anders… De castingvirtuozen die af en toe het dek van Wiesje bevolken, hebben zo nu en dan hun ogen namelijk wél in hun zakken zitten én doen soms wel eens een beetje dom…

Vooral op dagen dat ik een nieuwe groep matrozen aan boord heb, is het letterlijk en figuurlijk oppassen geblazen. Alvorens er tot het binnensleuren der zeebewoners kan worden overgegaan, is een kleine instructie vaak op zijn plaats. Daartoe heeft mijn jongste kind Bart een tekening ontworpen die feitelijk niets aan duidelijkheid te wensen overlaat. Het lokmiddel dient plat op de grond aangeboden te worden.

Recht naar beneden vissen heeft geen zin, want de beesten die wij willen verleiden zitten nou eenmaal strak tegen de bodem aan en niet een meter of meer daarboven. In mijn onervarenheid als beginnend chartermuneer kwam daarbij regelmatig de als bevel bedoelde aanbeveling aan bod die luidde: “Hoe je het voor elkaar krijgt maakt me niet uit, als het aas maar plat op de grond ligt!”

21 November 2016

Met zoveel matrozen aan dek is het altijd wat oppassen geblazen ...


Door schade en schande wijs geworden zeg ik dat NOOIT meer.
Er is namelijk in de loop van de tijd gebleken dat het inwerpen vanaf het (zeker niet kleine) visdek van Wiesje toch net effetjes iets anders werkt dan een pendulumworp vanaf het strand. Ik vraag dan ook tegenwoordig aan de novices steevast eerst of ze kunnen vissen. Ik ben dan blij met antwoorden als: “Ja, wel eens gedaan.” Want dan weet ik wel hoe laat het is. Zijn het er veel die hun vaardigheid op deze wijze openbaren, dan ben ik al helemaal zielsgelukkig als Johan of Paul erbij is, want dan is wat hulp meestal wel handig. Hulp vragen en hulp krijgen is helemaal niet erg.

Erger is het als er fijntjes minachtend wordt gesnoven en met lichte, ietwat stoere arrogantie wordt geantwoord dat “dat geen enkel probleem is!” Zeker als er leenhengels in het spel zijn, is het met deze groep oppassen geblazen.

Het mooiste voorbeeld daarvan kwam ooit eens van een fullround-17 jaar ervaring-professional die het bij de eerste drie inworpen presteerde het water niet te raken. Met computergestuurde precisie wist deze casting-adept het lood in een strakke verticale lijn als een raket naar boven te verplaatsen, waarna het weer net zo hard naar beneden kwam. Dat er geen putten in het dek zitten, mag dan ook als een volslagen wonder worden beschouwd. En dan hebben we het nog niet over het feit dat er geen dodelijke slachtoffers te betreuren waren. Gelukkig heb ik in de loop der tijd zeer gladde schouders gekregen en toen de leenhengel de schuld kreeg, heb ik dat dus maar gewoon voor kennisgeving aangenomen en het lijdend voorwerp een andere ter beschikking gesteld. Soit.

21 November 2016

Ons Wiesje wordt vrijwel altijd omringd door heel veel ‘leegte’...


Op een zeer goede tweede plaats staat een vergelijkbaar voorval waarbij wél slachtoffers te betreuren waren. Het betrof hier de werper zelf. Deze eveneens niet bij name te noemen ervaringsdeskundige had zich heel de ochtend al keurig aan alle spelregels gehouden en deed het ook werkelijk goed. Na de warme chocomel sloeg echter het noodlot toe. Op een of andere duistere wijze ging de aasaanbieding recht omhoog en plofte terug op het dek. Tsjak - middelste haak in de onderarm. Op de beproefde manier de haak verwijderd. NIET doorduwen, maar met een stevig stukje 50/00 visdraad trekken met een rukje. Kijk maar eens op Youtube ; gaat perfect.
Einde verhaal ... Of toch niet?

Een klein kwartiertje later ging onze gewonde voor de tweede keer de teil in. Hoe hij het (want hij kon het gewoon echt goed) voor elkaar speelde weet ik niet, maar het lukte wederom. Recht naar boven en net naast de pleister die even daarvoor was aangebracht, kwam de tweede haak in de onfortuinlijke werper terecht.
Hoeveel pech kun je hebben?

21 November 2016
21 November 2016
21 November 2016

Ter illustratie hier enkele al dan niet griezelige verwondingen die zich in de afgelopen zeven jaar op Wiesje hebben voorgedaan.


Het wordt zo mogelijk nóg een beetje erger als er van die ‘gemengde’ onderlijntjes worden gebruikt. Iedereen kent ze wel. Twee bezemdraadafhoudertjes bovenaan en een schuivend wapperlijntje onder bij het lood. Bij Wiesje hebben ze de de bijnaam ‘For your eyes only’ gekregen… Uitsluitend andere opvarenden zijn de dupe. De werper blijft buiten schot. In dit geval speelt dan ook onvermijdelijk een rol dat de werper in kwestie naar het water kijkt en niet achter zich. Naar het water kijken is echter niet nodig.

Wiesje bevindt zich in het algemeen op vislocaties waar rondom haar circa 4,8 miljoen hectare water aanwezig is. Daar komt het lood, zonder de somtijds gebezigde acrobatische kuren, écht wel in terecht. Het achter de werper aanwezige aantal gezichten is echter beperkt en het is dan ook de insteek dat iedereen weer zonder verwondingen veilig terug in de haven komt. Naar het water kijken én zo’n vermaledijde ‘wapper-hadden ze nooit uit moeten vinden-onding’ is dan ook een onvermijdelijke cocktail voor bloederig succes.

Is bootvissen dan een gevaarlijke sport? Nee hoor. Op alle dagen dat we ons op het water bevonden, is het procentsgewijs te verwaarlozen, maar elke haak in welk lichaamsdeel dan ook is er eentje te veel. Tot nu toe is het allemaal met een sisser afgelopen, maar het wordt allemaal toch wat minder als er een oog of een oor aan een haak hangt in plaats van een pier. Bij veel professionele bootviswedstrijden MAG er trouwens alleen maar onderhands geworpen worden, maar dat geheel terzijde…

21 November 2016

Als Odette het niet in de gaten heeft, ga ik weer stiekem aan Maxima denken.


Moraal van het verhaal? Als het lang geleden is dat je vanaf een boot hebt gevist, kun je dat beter maar gewoon zeggen. En als je het helemaal niet kunt: spreek vrij uit. We helpen altijd, als het moet heel de dag, zodat iedereen veilig, en met een portie vis, weer in de haven komt.
Zo, dat was het weer.
Als Odette het niet in de gaten heeft, ga ik weer stiekem aan Maxima denken.

Tot de volgende.

Hank Perrée



Vrijdag 18 November 2016

Al jaren organiseer ik voor vrienden en bekenden een dagje vissen op zee of op een van de Scheldes. Bijna altijd lukt het wel om een man of 10 bij elkaar te krijgen zodat we een boot in categorie kleinere charterboten af kunnen huren. Opstapplaatsen zijn er diverse maar deze keer hebben we weer gekozen voor Vlissingen.

Ditmaal stroomde de aanmeldingen binnen en het aantal van 10 deelnemers was al snel bereikt. Nu had ik al een datum vastgelegd met schipper Hank Perree van de bekende Wiesje en daar kun je met een beetje goede wil wel met 12 man op. Maar de aanmeldingen bleven komen en heb daarom aan Hank gevraagd of hij een tweede boot wilde inschakelen en dat is de Limanda geworden van schipper Arian Huijbrechts. ( bijna z.n broer zou Hank beweren )

Nu kun je alles nog zo goed willen organiseren en dat probeer ik ook, maar het weer kun je echt niet regelen. Het zag er dus echt niet zo mooi uit richting de 18e november.

En ja hoor, de avond ervoor zo rond 18.45 uur telefoon en Hank kwam met de mededeling dat het aan ons was om ja of nee te zeggen daar de weersvoorspelling wat behoorlijke verschillen aangaven. Zelf ben ik wel wat gewend en zo nog een paar maar er waren er ook een aantal bij die dit nog nooit of niet vaak hadden gedaan en er is niets vervelender als je de hele dag over de reling moet hangen. Maar goed, na nog een paar man van de groep geraadpleegd te hebben, toch besloten om het door te laten gaan. We hadden er tenslotte ook veel zin in, mede omdat de visserij uitstekend is.

Dus om 07.45 uur bij de opstapplaats in Vlissingen, de bootindeling gemaakt en op tijd door de sluizen richting de Spijkerplaat want dat is de plaats waar je bij een behoorlijke bries nog redelijk goed ligt en bovendien waar in deze tijd van het jaar ook nog eens een leuk visje te vangen valt.

18 November 2016

Zeker na de kentering van het tij was ik blij dat het door was gegaan want er viel gewoon prima te vissen. Tijdens enkele buien trok de wind wel even aan maar voor de rest was het goed te doen. Door iedereen werd er vis gevangen die, zoals gebruikelijk in dit jaargetijde bestond uit schar en wijting. Gelukkig hele mooie formaten en wijtingen van ver over de 30 cm waren geen uitzondering. De verzorging op beide boten was in goede handen, en zeker de chocomel met een “ontsmettertje” erin is een opkikkertje van jewelste!

Rustig vissend tikte het klokje verder en tegen half drie ontwikkelde zich een gigantische bui en de wind trok zienderogen aan richting de 3 á 4 Bft, ik bedoel 3 + 4 Bft. Daar iedereen zeer tevreden was werd snel besloten om terug richting haven te stomen. Weet niet van allemaal de aantallen maar ze zaten gemiddeld ver boven de 25 stuks en daarbij de kleintjes niet meegerekend, want die werden natuurlijk indien mogelijk gelijk terug gezet om nog wat groter te groeien! Jammer was nog dat Neptunus nog 1 man te pakken had, maar goed volgende keer beter.

18 November 2016

Samengevat een top visdag met prima boten en dito schippers en een uitstekende verzorging. Dank Hank en Arian daarvoor.

Willem van Dueren



Maandag 7 November 2016

MUNNE MAOT

Ik heb een vriend. Komend uit een generatie waarbij deze simpele aankondiging als 16-jarige puberman alle stoppen thuis door liet slaan, de lichten deed flikkeren en de familie in diepe rouw stortte, hoeft men zich over deze boude openingszin geen enkele zorg te maken, laat staan conclusies te trekken. Mijn vriend heeft namelijk veren.

7 November 2016

Als charterbootmuneer moet je natuurlijk na het vissen je boot ergens kwijt, aangezien zo maar een beetje in de rondte laten drijven geen pas geeft. Daartoe knoop ik ons aller Wies ’s avonds vast aan een steiger. Dat geeft in Vlisssingen weliswaar soms wat problemen, maar voorlopig loopt het al zes jaar met mijn zwerfplek goed af. Carpe Diem.

In de nabijheid van mijn min of meer vaste ligplaats ligt een braakliggend veldje. Elk jaar in het broedseizoen strijkt daar een kolonie meeuwen neer die in opperste staat van extatische geilheid luidruchtig voor het nageslacht aan het zorgen is. Het is een herrie van jewelste en het zijn er veel, heeeeel veel… Een middelgrote kippenfokkerij in Barneveld is er niets bij. Overal nesten, overal eieren, overal jonkies, overal vader- en moeder meeuwen die in paniek naar hun eigen jong aan het zoeken zijn.

7 November 2016
7 November 2016

Er bleek echter zowaar nog wat leven in te zitten.


En dat zoeken gaat wel eens mis. Vanaf ongeveer begin juli ben ik een min of meer innige relatie met Munne Maot gaan onderhouden. Waarschijnlijk is deze jonge meeuw ergens kwijtgesukkeld, waarna pa en ma hem niet meer naar het nest terug hebben kunnen begeleiden. Op een ochtend trof ik een zielig hoopje verfomfaaide veren aan bij de steiger. Er bleek echter zowaar nog wat leven in te zitten.

Nou heeft een charterbootmuneer uit hoofde van het all-in principe (Eten, drinken, aas en hengels) in ongeveer honderd procent van de gevallen een bak aas achterin de auto staan en omdat het zo’n verschrikkelijk zielig hoopje op sterven na dood meeuw was, dacht deze barmhartige Samaritaan: “Ach, die vissers merken het toch niet, ik geef hem wat.” Vanaf dat moment zijn wij ‘In Love’. Of liever gezegd: hij (of zij, dat kun je bij een meeuw niet zien) is ‘Fully in Love’ met mij en ik vind het eigenlijk wel grappig.

Ondertussen ben ik redelijk op de hoogte van de eetcultuur van Meeuw. Ze vreten namelijk alles. Het moet het liefst ooit bewogen hebben, maar de versheid is van geen enkel belang. Brood mag ook, maar dat moet dan wel in wat zoet water gedrenkt worden om ook de vochthuishouding van het hoopje veren op peil te brengen.

7 November 2016

Meeuw staat klaar, hunkerend naar liefde ... en vreten!


Deze meeuw mag zich gelukkig prijzen dat de Wiesje-Charter-Machine een redelijk goed bezette agenda heeft en zo kwam onze vrolijke Frans elke dag aan zijn kostje. Alhoewel ik moet toegeven dat ik op een verwaaidag tandenknarsend thuis in de zorgen zat of Meeuw wel iets bij elkaar gescharreld kon krijgen die dag…

Onze vriendschap duurde tot aan mijn vakantie en gedurende de weken hiervoor ontstond er zoals gezegd een band. Als ik ‘s ochtends aankwam, rekte het slapende dier zich op een nabijgelegen veldje uit en wist niet hoe snel hij aangetrippeld moest komen. Na korte tijd lukte het zelfs om Meeuw uit mijn handen te laten eten. Vreemd genoeg vliegt hij nooit, maar dat heeft ongetwijfeld te maken met het feit dat ik dat ook niet doe en iemand het hem toch moet leren. Ik vlieg niet, dus Meeuw ook niet.

Met pijn in het hart nam ik afscheid van Meeuw toen we, na een zeer druk eerste half jaar, van onze welverdiende vakantie in Frankrijk konden gaan genieten. Om de gemoedsrust te sussen wat extra brood en pieren voor de komende voerloze tijd achtergelaten, maar zoals het een goede meeuw betaamt, kende Meeuw ook geen maat en voor ik de deur van de auto dichttrok waren drie boterhammen en anderhalf ons kakelverse pieren al verdwenen. Mijn voorzienigheid op de rantsoenen voor onzekere tijden werd met genadeloze precisie de grond in geboord. Naja, moet je het zelf maar weten.

Ik vroeg me af of Meeuw het zou redden en toen we dus de eerste dinsdag na de vakantie weer op pad gingen om in de woeste hengelperiode die zomervisserij heet weer te trachten een vis te vangen, keek ik ’s ochtends al om me heen. Geen Meeuw.

7 November 2016
7 November 2016
7 November 2016

Weerzien van vrienden, waarvan eentje uitgehongerd!


IJdele hoop natuurlijk, want het zelfreddend vermogen van deze bedelende vreetmachine in acht genomen, was het een bittere illusie te veronderstellen dat het object het gered had. Met bedroefd hart nam ik stilletjes afscheid van een waarschijnlijk half vergaan bosje veren dat ongetwijfeld ergens meurend in de buurt zijn laatste rustplaats had gevonden. Ook een op meeuw lijkende soortgenoot bleek niet de juiste te zijn. Die rende namelijk hard weg toen ik hem wat wilde geven. Meeuw was dood. Helaas.

Wat schetst dan ook mijn verbazing toen het ongetwijfeld uit de dood herrezen vretende verenpak zich daags daarna weer meldde. Nou zit een meeuw al niet echt dik in het vlees, maar dit uitgemergelde hoopje beest was werkelijk niet meer om aan te zien. Hij had nog net geen krukken of rolstoel nodig, maar veel was het niet. Trippelen kon hij nog wel. En rap ook.

Sinds drie dagen zijn we weer bij elkaar en Meeuw is zo brutaal aan het worden dat hij zelfs achter me aan trippelt en de steiger mee op loopt. Het volgende trucje dat ik hem ga leren is aan boord komen. Iets of wat afhankelijk van de mate waarin honger een rol speelt, maar lukken gaat het!

7 November 2016

Reikhalzend staat Meeuw iedere dag weer voor de poort ...


Ik weet niet of Meeuw het redt. Ik blijf hem wel voeren, maar het is allerminst een ideale situatie te noemen. Meeuwen moeten vliegen en vis uit het water eten. In de huidige status zie ik Meeuw dat niet zo een-twee-drie doen. Ondertussen is er wijting onder de kust van ons geliefde Walcheren. Elke dag bedel ik wat (ondermaatse ja ja!) wijtinkies bij elkaar en dat vindt Meeuw helemaal het bittere einde. Als een tijger wier voedertijd nadert, staat Meeuw elke avond als ik met de boot bij de steiger arriveer reikhalzend te wachten voor de poort. De ene helft krijgt ie onmiddellijk en de andere helft blijft over voor als ik de volgende dag aan kom. Meeuw reageert uitsluitend als mijn aftandse Volvo de steiger nadert. Bij elke andere auto blijft hij gewoon zitten.

Als meeuw het redt, weet ik twee dingen absoluut zeker. Mocht hij ooit nog leren vliegen, dan helpt meeuw me absoluut naar het zoeken van makreel en meeuw schijt nooit op mijn kop. Zo, dat was het weer. Tot de volgende.

Tot de volgende.

Hank Perrée



Zondag 6 November 2016

Afgelopen donderdag 3 november met de visclub uit Lomm uitgevaren met de Wiesje van schipper Hank Perree. We waren met tien man, dus viste iedereen met een hengel. De eerste plek waar de onderlijnen overboord gingen was Sluis Hompels, waar behoorlijk schar en ook wel wijting aan boord kwam.

Later werd in verband met de verwachte stroming verkast naar de Spijkerplaat en nog weer later naar een plekje wat dichter onder de kant in de buurt van Ritthem, maar zo goed als op de eerste plek werd het niet meer. Met zo'n 25 tot 40 vissen per persoon en daarbij de prima verzorging en service door Hank was iedereen echter dik tevreden.

Na de door het drukke verkeer lange rit naar Limburg hebben we de dag traditiegetrouw afgesloten met een gezellig etentje bij de lokale Chinees. Al met al weer een topdag in de Scheldemonding!

Kick van IJzendoorn



Zaterdag 28 Oktober 2016

Comme d'habitude ......

Zo nu en dan heb ik het even nodig: een dagje uitwaaien "op het zoute". Met name met een pittig windje (en daarmee bedoel ik dus niet het resultaat van een overmatige sambalconsumptie), overwaaiende herfstluchten en een mooie kabbel .... Mijn weg leidt dan naar de Wiesje: een vertrouwd adres, een zorgzame en jolige schippert en (steeds vaker) bekende mede-bemanningsleden (hoi Dick!). Deze keer alleen op pad (de bazin had andere werkzaamheden) en al snel blijkt op de parkeerplaats dat er nog meer mensen afkomstig waren uit mijn woonplaats, waar het devies "eerst eten" met regelmaat wordt gescandeerd. En dat alles natuurlijk niet zonder reden. Verder was het erg druk bij de kade, 4 boten met "hengelmannetjes", ik bespeurde volgens mij zowaar ook een "hengelmeiske". Na het aanmonsteren gingen wij onder aanvoering van Hank richting de Spijkerplaat.

Ter plaatse een fikse bries, droog weer en met regelmaat mooie wijting en schar. Er werd zelfs nog een knappe tong uit haar/zijn vertrouwde habitat gehaald, en dat eind oktober! Hoezo klimaatverschuiving .... Tijdens de lunch even snel verkast richting Rithem, waar nog een paar baby-zeebaarsjes werden gevangen en wat scharren. Toen de broodjes worst en soep waren genuttigd (volgende keer jouw portie gewoon aan mij geven, he Kevin), weer rap richting Spijkerplaat om door te gaan met het boven trekken van wijting en schar. Ging allemaal prima! Eigenlijk was er maar een tekortkoming: de sigaren in de stuurhut waren op rantsoen, hetgeen voor de bootmuneer een enorme deceptie vormde. Maar hij is gelukkig de dag nog doorgekomen.

En wat valt er toch een hoop te zien tijdens zo'n dag op het water! In het verleden al meermalen zeezoogbeesten gezien, het mooie uitzicht op het land, de onmetelijke einder en dan al die schepen die voorbij komen. De meest uiteenlopende soorten en ik wil dan ook altijd "ter leering ende vermaeck" weten waar e.e.a. toe dient. Iets niet vragen, daar wordt je overigens gewoonweg niet wijzer van En wat blijkt: ons aller sigarenrokende gremlinnetje heeft daar ook nog eens verstand van. T is toch allemachtig prachtig!

28 Oktober 2016

Eigenlijk verliep de dag conform "het boekje", het lijkt allemaal zo gewoon. Maar of je dat zo kan beschouwen? Wat een luxe, lekker in je vrije tijd vissen, buiten in de wind lekker "rozig" worden, zo nu en dan wat lekkers te knabbelen/sloeberen, Nee, we hebben niets te klagen ... Het gaat er niet om of het glas half vol is, of half leeg. Laten we nu gewoon eens blij zijn dat we uberhaupt een glas hebben waar iets in zit .... Verder doe ik de hartelijke groeten een de mufrouw van de muneer van de boot en ik dank alle mede-opvarenden voor de mooie dag en het gezelschap.

O ja, en ik mocht vanavond wel binnenkomen in de JSL, dus de ariel-emmer zal wel vol zat hebben gezeten.

Groeten vanuit het land van de rood-witte blokjes,

Alex



Woensdag 26 Oktober 2016

Afgelopen dinsdag weer een keer met de Wiesje erop uitgegaan om de scharren te belagen. Helaas waren enkele matrozen door de griep geveld en heeft Hank nog veel moeite gedaan om de boot vol tekrijgen wat nog gelukt was. Nog bedankt hiervoor

Met een mooi rustig zeetje naar buiten en na een half uurtje varen het anker eruit. Helaas kwam hier geen vis en kon de koffie niet worden genuttigd. Hankie kon dit niet verdragen en is spoedig gaan verkassen want geen vis dat kan niet.

Op de volgende stek was het al spoedig raak en kwamen de scharren en wijting goed boven. Het weer werd steeds mooier en de zeerustiger. Wat wel moet worden gezegd dat er bijna tot geen stroming was de gehele dag en de vissen erg traag beten en je scherp moest vissen. Dit waarschijnlijk door het gebrek aan de stroming, verder hebben we nog enkele bruinvissen gezien en een zeehond.

Iedereen had een ruim gevulde emmer met vis om maar niet in aantallen te hoeven spreken. Mocht iedere vis voor 1 jaar tellen dan had ik ruim de pensioen gerechtigde leeftijd behaald gisteren. Wat verder nog vermeldingswaardig was dat er bij een van de matrozen een gigantische beet op de hengel kwam en totaal niet meekwam, zelfs de schipper had dit mog nooit meegemaakt.Helaas zullen we nooit weten wat dit is geweest. Voor de mensen die erop uit willen de vangsten zijn goed op dit moment pak je kans en geniet.

Hank bedankt en tot de volgende keer. Gr De Jongens van de Brandweer

Henrie



Dinsdag 11 Oktober 2016

Afgelopen zondag met onze vaste groep en mijn schoonbroer Koen en zijn schoonzoon Brett, als onze gastvissers nog een vistochtje met de "Wiesje" vanuit Vlissingen gemaakt. Het was prachtig weer met een plat zeetje, het beloofde een aangename dag te worden.

Samen met Hank besloten we om ons vooral te richten op de scharvisserij en werd er richting trolboei uitgevaren. De visserij verliep soms stroef, maar in vlagen werd er goed vis gevangen, zodat iedereen toch weer zijn maaltje vis wist te vangen. Ook kwam af en toe "mijnheer zeehond" een goedendag zeggen.

11 Oktober 2016

De catering was top, een gezellige bemanning aan boord, de schipper die zijn moppentrommel nog eens bovenhaalde in de dode momenten ......... wat wil een mens nog meer :-).

Hank, uit naam van de ganse groep "nen dikke merci" en tot volgende maand.

Paul Hendrickx



Maandag 10 Oktober 2016

Vandaag met mijn schoonvader gevist op het Wiesje met een leuke ploeg mensen,

Het was een verrassende visserij, Hank heeft vandaag met toestemming van de mensen goed gegokt om een aantal keer te verkassen . Zo was de ene keer de scharren de andere stek een ware botten plaag.En de laatste een top stek met veel schar, mooie bot en wijting.Zoals altijd was de catering goed

10 Oktober 2016

En voor mijn schoonvader een prachtige dag met veel vis en zeker voor herhaling vatbaar

Harry Wolst



De vangstberichten van het seizoen 2015-2016

De vangstberichten van het seizoen 2014-2015

De vangstberichten van het seizoen 2013-2014

De vangstberichten van het seizoen 2012-2013

De vangstberichten van het seizoen 2011-2012

De vangstberichten van het seizoen 2010-2011

De vangstberichten van het seizoen 2009-2010

De video's van Wiesje